"cinema seats" autorstwa Marka Lorcha

Wydaje się to wszystko takie proste i niesamowite. Błąd. Wprawdzie linuksowe sterowniki Catalyst dostarczają API XvBA, jednak brak jest biblioteki do obsługi tegoż. Dlatego też należy skorzystać z libVA od FreeDesktop, a to cudo potrzebuje zaplecza xvba-video. Na tym nie koniec. Jeszcze odtwarzacz multimedialny, z którego będziemy korzystać, musi libVA obsługiwać.

Łatki, zależności – to wszystko dalej nie wydaje Ci się straszne? Spróbuj samodzielnie dojść, skąd co pobrać, które łatki zastosować itp. Życzę powodzenia. Mnie to zajęło pół dnia (włącznie z oczekiwaniem na pobranie się sterowników, zależności, na koniec kompilacji, z obiadem, kolacją i wieczornym prysznicem). Skoro jednak mnie się udało, i Tobie się może udać. Po to w końcu piszę ten miniprzewodnik .

libVA

Cudowną bibliotekę, integrującą różne zaplecza (XvBA od AMD, VDPAU od nVidii) musimy pobrać nie z repozytorium (np. repozytorium VLC dla openSUSE 11.2 zawiera libVA z oficjalnego źródła FreeDesktop, w wersji 1.0.1), a przynajmniej nie z żadnego przeznaczonego dla naszego systemu (chyba, że jest się użytkownikiem Ubuntu). Wewnątrz tego katalogu znajdziemy pakiety DEB libva1 i libva-dev. Pierwszy z nich zawiera samą skompilowaną bibliotekę, a drugi pliki deweloperskie wymagane do kompilacji czegoś, co libVA wymaga (u nas będzie to MPlayer).

Pakiety można łatwo rozpakować za pomocą Arka albo File-Rollera. Wewnątrz data.tar.gz znajdziemy tradycyjne drzewo katalogów. Najprostsze, co możemy zrobić, to poprzenosić pliki do odpowiednich katalogów w uruchomionym systemie. Można spróbować też alienem skonwertować DEB do RPM. Nie wiem, czy działa, nie próbowałem. B. możliwe, że coś takiego się uda.

Usiłowałem też znaleźć rozpiskę pakietu ze wszystkimi aplikowanymi łatkami, ale to chyba działa inaczej, więc nie będę się kusił o własny pakiet. Może później, jak się będę b. nudził.

xvba-video

Skoro mamy bibliotekę, przyda nam się jeszcze zaplecze. Z odpowiedniego katalogu na serwerze producenta wybieramy najnowszą wersję dla naszej architektury procesora, a po pobraniu przenosimy bibliotekę i niezbędne dowiązanie do odpowiedniego katalogu. Nudne, prawda ?

MPlayer

Mając wszystko, co niezbędne, możemy przystąpić do kompilacji odtwarzacza. W tym celu pobieramy pełną paczkę (źródło + łatki) z innego katalogu na serwerze tego samego producenta. Będziemy jeszcze potrzebować pakietów deweloperskich. W openSUSE sprawę załatwi jedna komenda: zypper si -d MPlayer (musimy mieć zainstalowane repozytorium Packman, w którym oryginalny MPlayer występuje). Paczkę rozpakowujemy i uruchamiamy załączony skrypt, który zajmie się wszystkim za nas. Wszystko powinno wykonać się bez błędów. Ewentualne braki bibliotek trzeba uzupełnić dowiązaniami, ale to chyba nie jest wielki problem .

Nie zamieszczam zrzutów ekranu z prostej przyczyny – tryb tekstowy nie jest na nich atrakcyjny, a pełnoekranowe wideo wysokiej rozdzielczości… Zaraz, zakończenie mi się posypało. Przecież jeżeli ktoś dopiero zakupił nowy monitor, kartę, czy telewizor, mógł jeszcze nie widzieć wideo 1920×1080 w pełnej krasie… W każdym razie życzę udanych seansów, zagryzanych prażoną kukurydzą .

PS Jak tak spojrzeć, wydawało mi się to bardziej straszne, gdy zabierałem się za pisanie…

Aktualizacja. Wygląda na to, że libVA w wersji 0.31.0-sds6 kompatybilna jest tylko z xvba-video w wersji 0.6.11 i jest to sprawdzona kombinacja. xvba 0.6.12 czy 0.7.1 wywołują błędy narzędzia vainfo.

Tak dawno nie pisałem, że lepiej coś pochwalić, niż rzucać mięsem. W taki upał byłoby to niestosowne. Zleciałyby się sępy i jakieś robactwo, a tego nie chcemy ¹ .

KDE4 (tutaj: 4.3.x) to środowisko niezwykle elastyczne, funkcjonalne i… Ładne „prosto z pudełka”.

Mój obecny pulpit – KDE4.

Oczywiście nie przeżyłbym długo z domyślną konfiguracją, więc ją dostosowałem .

Tablica

Styl Oxygen z własnymi kolorami, własna tapeta, własna konfiguracja panelu, własny dobór plazmoidów na pulpicie, na panelu i tablicy (zerżnięty dashboard z OSX) . Nawet własny motyw Plasmy – mieszanka stylów Aya i Air.

Cóż mogę powiedzieć, jest niezwykle wygodnie. Nie muszę otwierać menedżera plików, by je przejrzeć, nie muszę otwierać kalkulatora, konwertera jednostek. Ba, nawet przeglądarki internetowej nie muszę w sumie odpalać, ale dalej to robię, bo plazmowe maleństwo, oparte o – zgaduję – KHTML, to nie jest to, czego pożądam do szczęścia, nirvany, czy czegoś tam.

Prócz tego, że jest wygodnie i ładnie, jest naprawdę funkcjonalnie i szybko ².

Jeżeli jeszcze nie wspominałem, udało mi się przesiąść z Compiza na KWin i, pomimo posiadania karty graficznej nVidii, jest całkiem sprawnie i ładnie. Szybciej niż na Compizie z tymi samymi efektami ^^ . Brak KWinowi pierdyliarda animacji i wtyczek do jednej funkcji każda, choć rozproszeniem we wtyczki zaczyna dorównywać, ale bije starszego kolegę po fachu w szybkości wykonywania pracy.

Naprawdę, włącza się prawie ładnie i prawie płynnie ³.

BasKet

Kontact

Plazmoid szybkiego dostępu

Udało mi się porzucić aplety panelu GNOME na rzecz plazmoidów KDE, udało mi się przesiąść z Tomboya na BasKet, prawie udało mi się przesiąść z Thunderbirda na Kontact (przy okazji Akregator, integrujący się dzięki KPart, przejął funkcje Briefa i później używanego Google Readera⁴).

KWordQuiz

Znalazłem ciekawe oprogramowanie do szkolenia mojego słownictwa, KWordQuiz. Potrafi ono importować i eksportować z/do CSV i swojego, spreparowanego HTML, więc pod tym względem jest całkiem imponujące. Jak widać na obrazku, nie jest jeszcze wolne od głupich błędów, bo to przecież nie jest nic poważnego, że zżera kawałki wybranych odpowiedzi.

Skoro mówimy już o imporcie i eksporcie do czystego tekstu, BasKet nie jest wcale gorszy i może dumnie, ze swoją wiklinową rączką, wypiętą do przodu, stanąć w szeregu. Dobrym dowodem jest możliwość przypinania notatkom emblematów, które w swoich właściwościach mają pole tekstowe o nazwie „tekstowy odpowiednik”. Słodkości ^^ .

Z tego, czego pochwalić nie mogę, muszę wymienić kardynalne programy KDE.

Amarok

Odtwarzacz, który był niegdyś dumą projektu KDE, przez zmiany w silniku i interfejsie jest w obecnej fazie ubogi jak kobieta, która codziennie po kilka razy grzebie w śmietniku. Ale ma potencjał, zupełnie jak ona. Ona ponoć wyposażyła syna w komputer i dostęp do Internetu. On miał w pierwszej generacji nawet korektor graficzny (teraz mówicie: „wooow”, bo naliczyłem pięciu odtwarzaczy z takimi umiejętnościami: XMMS, BMP, Audacious, Banshee, Songbird, nie umiem liczyć do sześciu). Teraz nie ma on nic, prócz list odtwarzania, bibliotek (lokalnej, przenośnych – na urządzeniach, i prawdopodobnie już czegoś więcej) i możliwości odtwarzania z losowością i powtarzaniem.

Kopete

Proszę mi tu tylko nie narzekać, że odgrzewam kotlety, ale jak na „plakatowy” komunikator projektu, jest dalej paskudnie źle. Ból i czarna rozpacz. W dalszym ciągu wysyłanych jest wiele powiadomień na XMPP jednocześnie ⁵, obsługa GG kuleje, interfejs jest niewygodny i nieprzemyślany.

Kaffeine / KMPlayer / SMPlayer / Dragon Player

W sumie jestem takim ignorantem, że gubię się już, który należy do projektu KDE, a który nie. W każdym razie każdy z osobna jest na tyle ułomny, że zmuszony jestem używać Totema. Serio, używałbym chętnie XBMC, ale ukochane media center radzi sobie z PulseAudio na KDE4 gorzej niż na GNOME, czy w ogóle gorzej niż cokolwiek w KDE4. Powiem więcej, nie obsługuje napisów w formacie TMplayer / VPlayer ⁶.

Zdawało mi się, że miałem skupić się na KDE…

Ach, tak, już wiem.

gTVG

Czytnik XMLTV. Nie znalazłem ani programów, ani plazmoidów. Naprawdę tak ciężko ułatwić mi życie, żebym używał kolejnej aplikacji w GTK, skoro całe środowisko jest w Qt4? Był jakiś taki projekt pod skrzydłami KDE, LinTV, o którym ciężko cokolwiek, poza tygodnikami, wspominającymi o nim, znaleźć w Internecie. Nie ma ani strony internetowej, nie ma nawet obrazków z nim w roli głównej. Jest tylko źródło, w SVN bodajże.

Podsumowanie

Podsumowując mój błyskotliwy wywód (obrazki błyszczą, nie?), muszę powiedzieć, że jestem w szoku. Tak, w szoku. Znowu wylądowałem na KDE. Zwykłem używać tego środowiska, gdy zaczynałem linuksową przygodę. Później poznałem GNOME, długo go używałem, lecz jego czasowe spowalnianie, brak widocznego rozwoju, zniechęcają. Zapomniałbym o najlepszym.

Robienie rewolucji w interfejsie (vide chowanie sprzętowych regulatorów głośności), w bibliotekach i API, nim ważny komponent stanie się stabilny. Mówię o PulseAudio. W okolicach 0.9.10 zaszła w nim spora rewolucja, która namieszała nieźle na biurkach użytkowników dystrybucji z domyślnym PA. Dosłownie zatrzęsła nimi. Na nieszczęście dla nas, już wtedy zaczęto PA wciskać w GNOME i kolejne dystrybucje. Zdaję sie mówić z jakąś nienawiścią, ale to tylko takie wrażenie. Red Hat zatrudnił faceta, by naprawił to, co jest skopane, a on przysporzył problemów, zacząć bluzgać gorzej niż Linus w (de facto ichniej) bugzilli i się wymądrzać na lewo i prawo, albo usprawiedliwiać swoje błędy i to, że pozbawił wielu użytkowników dźwięku, a zapewnił im stratę masy czasu i nerwową rozrywkę.

W KDE spodobała mi się idea rewolucji. KDE3 potrzebowało zmian. Zarówno technologicznych, jak i praktycznych. Najzwyczajniej w świecie robiło się nudno, odkrywano ograniczenia, nowe potrzeby, nowe rodzaje funkcjonalności.

KDE4 poszło dokładnie w takim kierunku, jaki mi się spodobał. Chciałem rewolucji w interfejsie, w funkcjonalności, ale nie wymieniania jej na abstrakcyjne idee i totalne rewolucje mojego komputerowego myślenia, co robi GNOME swoim Zeitgeistem czy Shellem. Nie podoba mi się to i kropka. Mam porządek na dyskach i nie potrzebuję dziennika, który powie mi, co i kiedy użyłem. Nie chcę menu na cały ekran, które pokaże mi wszystko, w jednym miejscu. Wolę mieć menedżer informacji osobistych, który integruje klienta poczty i czytnik RSS. Nie wszędzie „wszystko w jednym” to dobry pomysł. Z reguły „wszystko w jednym, to wszystko do niczego”. Warto o tym pamiętać.

Da się coś jeszcze podsumować? Może podsumowanie podsumuję? Hm, tak, to będzie innowacyjne.

Podsumowując moje podsumowanie, polecam każdemu, przynajmniej spróbować, KDE4, bo naprawdę warto. I tak, jest KDE4 na Windows ⁷. Co za ironia losu ^^ .

PS1.

Jeśli chodzi o argument, że nie ma innych darmowych blogów, gdzie można podpiąć własną domenę i mających obsługę jabbera to: po pierwsze, Jogger nie jest darmowy (ani wolny jak mowa, ani darmowy jak piwo!), po drugie, nie mam podpiętej domeny (jak widać), po trzecie, jabber może i ułatwia kontakt (ale czy naprawdę? z jabbera korzysta jednak niewielu ludzi), ale skłania do krótkich, nieprzemyślanych komentarzy, po czwarte, są rzeczy, za które warto zapłacić. Wolność jest jedną z nich.

Z bloga roziego, który to przeniósł bloga w inne miejsce.

Uważam to za naprawdę dobre wyjaśnienie, dlaczego można przenieść się z Joggera. Przez pewien czas od kupienia domeny i zagnieżdżenia się u ^klisiu.a na serwerze czułem coś w rodzaju poczucia winy, straty, żalu. Teraz jednak wiem, że moja decyzja była uzasadniona nie tylko kwestiami użytkowania .

PS2: Jeżeli na blogu dozwolone jest dedykowanie wpisów, warto by zadedykować ten wpis pewnemu marudnemu człowiekowi (o ksywce, która mi się osobiście nie podoba, bo nie znoszę tego filmu, nic osobistego) – matriksowi, który to wciąż upomina się, że nie nie ma co czytać w pra wolnym czasie i Sowie Blogowej (nie mogłem się zdecydować, gdzie linkować ^^ ), która jest mądra i zmotywowała mnie do przyłożenia się do nauki niemieckiego, co widać w używanym tłumaczeniu systemu, notatce na pulpicie i tym wpisie. Nie byłoby go, gdybym nie spojrzał na BasKet i jego możliwości gromadzenia różnych informacji w jednym miejscu. Przy okazji warto wspomnieć, że podczas pstrykania zrzutów ekranu, wypełniłem dodatkowy arkusz w KWordQuiz i trochę się pobawiłem .

PS3: BasKet i WordPress zasługują na kopniaka w tyłek. To, że kopiuję jakoś-tam sformatowany tekst, nie znaczy, że ma być wklejony z jakimś śmietnikiem w postaci dodatkowych spanów ze stylem w parametrze. Pobłogosław edytory tekstu za funkcję zastępowania tekstu, ułatwia życie.

PS4: Zemanta ma kopniaka w tyłek i zostaje zwolniona. Ewidentnie pluje zbędnie rozchlapczonym kodem. Nie potrzebuję listy definicji do wstawienia obrazu, na ironię, trochę semantyki w kodzie ⁸! Apture też coś chyba napluło w kodzie, bo Firefox, przy ładowaniu strony wyświetla na pasku stanu komunikat o pobieraniu z apture.com. Nie dadzą mi ułatwić życia bez skomplikowania go w innym miejscu.

Chciałbym się podzielić instrukcjami, jak tego potwora doprowadzić do działania w sieci o uproszczonym schemacie: Samba – router – Windows XP/Vista, gdzie obydwa komputery otrzymują automatyczny IP z serwera DHCP,

Firewall

Najważniejszy etap. Konfiguracja bramy ogniowej. Bez straży pożarnej się nie obędzie. Proszę nie bić za paskudny motyw GTK na zrzutach ekranu, ale nie chciało mi się przenosić motywu z ~/.themes do /usr/share/themes .

Dozwolone usługi

Należy zezwolić trzem usługom na działanie. Serwer Netbios umożliwi między innymi odwzorowywanie nazw i adresów IP (gdyż jest protokołem komunikacyjnym), a czym jest klient i serwer Samba, nie muszę chyba tłumaczyć .

Rozgłaszanie

Musimy jeszcze zezwolić na przeglądanie udostępnionych zasobów adresem z wybranej puli w strefie zewnętrznej.

W moim przypadku, router przypisuje adresy 192.168.2.x, więc pula to 192.168.2.0/24.

Konfiguracja Samby

Teraz będzie już z górki . Zaprezentuję, jak skonfigurowana jest Samba (usługi smbd, nmbd i winbind – ostatnia w pakiecie samba-winbind) u mnie.

/etc/samba/smb.conf

• [global] – sekcja globalna
• add machine script = /usr/sbin/useradd -c Machine -d /var/lib/nobody -s /bin/false %m$
• domain logons = No
• ldap suffix =
• netbios name = LIVIO-DESKTOP – rozgłaszana nazwa
• passdb backend = smbpasswd
• security = share – sposób zabezpieczania
• usershare max shares = 100 – maksymalna ilość zasobów udostępnionych przez użytkowników
• usershare allow guests = Yes – zezwolenie gościom na przeglądanie zasobów użytkowników
• wins support = Yes – włączenie serwera WINS Samby (odpowiedzialny za tłumaczenie IP i nazw)
• workgroup = DOMOSTWO – grupa robocza
• domain master = yes – ustanowienie komputera najważniejszym
• local master = yes – jw.
• preferred master = yes – „chyba raczej” jw.
• os level = 65 – ustanowienie poziomu w „walce” o dominację w grupie roboczej
• socket options = TCP_NODELAY IPTOS_LOWDELAY SO_KEEPALIVE SO_RCVBUF=8192 SO_SNDBUF=8192 – ponoć pomocne opcje, zwiększające wydajność
• server string = Komputer Kuby – opis komputera
• dns proxy = no
• guest account = livio – konto gościa
• name resolve order = lmhosts bcast host wins – porządek usług używanych podczas tłumaczenia nazw

Aha, nie potrzeba było grzebać w tablicach routingu itp. To tylko kwestia nieintuicyjnej konfiguracji firewalla .

Brak terminali wirtualnych

Problem, o który podejrzewałem ConsoleKit, jak się okazało, wynikał z błędnego pliku usługi Javy Suna. Usługa zamiast uruchomić się i zwolnić terminal, blokowała go, przez co kolejne usługi podczas rozruchu nie były uruchamiane. Jak się okazało, było jeszcze ciekawiej. Komentarz LSB był wadliwy, przez co było niemożliwe wyłączenie usługi z rozruchu. Musiałem usunąć Javę.

Niestartujący NetworkManager

Każdorazowo po instalacji wyłączam usługi. Oczywiście nie robię tego na pałę, tylko czytam opisy. Stwierdziłem, że network-remotefs mnie nie dotyczy, bo nie montuję zasobów SMB ani NFS ani tym podobnych. Jak się okazało, dopiero po jakimś czasie zlikwidowano ten problem, zmieniając opis usługi. W 11.2 będzie już więc od razu po instalacji wiadomo, że network-remotefs == NetworkManager. W 11.1 dopiero po aktualizacji.

Trzeszczenie PulseAudio

Zniknęło… Samoistnie. Jest to jeden z tych elementów dystrybucji Linuksa, który zawsze płatał mi figle. Teraz tylko czasem słychać zacięcia, nie trzaski, jak skacze zużycie CPU.

Wywrotki X przy logowaniu

Sterowniki nVidii wydają się być stabilne już dłuższy czas, a ja na nie zrzuciłem winę. Problem leżał w ~/.bashrc. Jakakolwiek próba zmiany XAUTHORITY to głupota. Lepiej dokleić xhost +local:root, by aplikacje roota spod sudo ładnie startowały (do /etc/sudoers trzeba tylko do env_keep dopisać DISPLAY i XAUTHORITY).

Wygląda na to, że nabrałem znowu troszkę doświadczenia i rozwiązałem swoje problemy. Mogę więc wrócić do niezwracania uwagi na system .

openSUSE 11.0 sobie chwaliłem. Były mniejsze problemy z nVidią, ale to dotyczy każdej dystrybucji. Gdy tylko wydano 11.1, nie omieszkałem zaktualizować susełka. Problemy tylko zacząły się mnożyć :/ .

• nowy GDM sam zmienia domyślną sesję (po zainstalowaniu KDE4 nie pojawiło się żadne okienko z pytaniem, czy ma być to domyślna sesja, a taką właśnie się stała);
• PulseAudio >= 0.9.10 niemiłosiernie trzeszczy gdy jednocześnie gra muzyka/odtwarzany jest film i włączone są dźwięki kliknięć przycisków itd. Niezależnie od konfiguracji modułu jądra mojej karty dźwiękowej czy sposobu miksowania, ilości czy długości „fragmentów” w PulseAudio;
• losowe problemy z usługami – pomimo iż włączone w 3 i 5 poziomie uruchamiania, przykładowo network a czasami nawet lirc i xdm (usługa włączająca menedżer logowania, dla GNOME – GDM) nie startują bez powodu, niejedna osoba włącznie ze mną oglądała różne logi i w nich nic nie ma, ba, nawet kazano mi skonfigurować połączenie sieciowe w panelu YaST, choć przy pierwszym uruchomieniu NetworkManager normalnie się odpalił (!);
• terminale wirtualne (nie daję głowę, że zwie się je wirtualnymi) tty2 do tty6 nie są uruchamiane, choć powinny a przy pierwszym uruchomieniu działały;
• próba używania Compiza może się zakończyć tragicznie, jeżeli włączy się repozytorium X11:Compiz zamiast X11:XGL – nigdzie w poradnikach nawet nie jest odnotowane, by używać wciąż X11:XGL ze względu na stabilność i brak problemów z uruchamianiem, a w panelu YaST oczywiście nie ma do wyboru X11:XGL, tylko X11:Compiz;
• podczas uruchamiania sesji użytkownika, X-y wywracają się, choć przy poprzednich dziesiątkach uruchomień tego nie robiły;
• sterowniki nVidii nieskonfigurowane w xorg.conf oraz niezmodyfikowany /usr/bin/compiz-manager (uruchamia się domyślnie bez --loose-binding albo --indirect-rendering) powodują same problemy: biały kolor zamiast cieni i wywrotki X-ów podczas startu sesji użytkownika.

Najgorsze nie jest to, że te problemy powodują wywrotki sesji, czy niemiłe doświadczenia podczas użytkowania. Najgorsze jest to, że jeśli zgłosi się z prośbą o pomoc, otrzyma się uwagę, że rzekomo coś się zepsuło, choć z 11.0 postępowało się tak samo, a ostateczna rada brzmi „przeinstaluj”. Nie będę już nawet wypominał, że wszystko to dzieję się nawet po reinstalacji… Aż wstyd przyznać, że do tego doszło, bym reinstalował Linuksa, ale skoro terminale tty2-tty6 nie były uruchomione, a usługa xdm nawet nie była wywoływana podczas uruchamiania, nie było innego wyboru. Nawet tryb failsafe zdał się na nic.

Nie wiem, co ja teraz zrobię. Nie chcę zgadywać przy każdym uruchomieniu jaki problem napotkam. Ja chcę tylko wygodnie używać komputera nie wkurzając się na ciągłę zwisy czy zżeranie moich zasobów przez systemowe bzdety. W swojej karierze miałem już do czynienia z Fedorą i Ubuntu i z tych dwóch lepiej pod względem normalnego użytkowania wypada Ubuntu.

Nie lubię zmieniać dystrybucji w której rozwój częściowo już jestem zaangażowany, ale chyba znów będę zmuszony to zrobić.

Dobrze czasem mieć jakiś problem i go rozwiązać ale nie nonstop i to co rano…

Lada chwila i ja zacznę pisać głupoty jak mister „niewierzący w Linuksa na biurkach, bo i Red Hat w to nie wierzy”.

Wiem, że niejedna osoba powie mi teraz „Get a Mac”. Moja odpowiedź brzmi „chętnie go przyjmę w prezencie” i nie będzie mnie obchodziło do kto o producencie czy o użytkownikach myśli. Będę miał ww. problemy z głowy.

Przykro mi, że muszę nowy rok zaczynać, niechcący idąc z prądem narzekania na Linuksa, bo naprawdę go lubię i nie chcę się go pozbywać, ale natłok problemów pomalutku mnie przytłacza. Szczególnie wtedy, kiedy nie mam czasu rozwiązywać problemów…

Niektórzy z Was pewnie nie spodziewali się, że jeszcze napiszę o tym wydaniu openSUSE, zważając, że południe minęło już dawno :] .

Ale do rzeczy, pozwolę sobie napisać, co ważnego i mniej ważnego się zmieniło, nie owijając w bawełnę.Standardowo, jak w każdym nowym wydaniu, napotkamy liczne aktualizacje oprogramowania.

GNOME 2.24

Moim zdaniem, w GNOME 2.24 najważniejsze są karty w Nautilusie (kliknięcie kółkiem nie otwiera już nowego okna w przypadku przeglądarki, lecz otwiera kartę), obsługa motywów dźwięków i użycie libcanberra, dzięki czemu w PulseAudio zobaczymy suwak „dźwięki systemowe”. To prawda, funkcja znana z Windows Vista.

Banshee 1.4.1

Drugą, moim zdaniem, ważną nowością jest nowa wersja odtwarzacza Banshee.

Odtwarzacz potrafi już odtwarzać radia internetowe, aktualizować bibliotekę multimediów, zmieniać nazwy plików wedle znaczników, posiada ulepszony edytor znaczników. Został też delikatnie odpicowany widok „teraz odtwarzanych”. Tak, odbicie okładki znamy z OSX, wiem. Prócz tego, wprowadzono obsługę urządzenia HTC G1, z systemem Android na pokładzie.

YaST

Konfigurator ze stacji dawnej firmy SuSE GmbH znacznie lepiej integruje się teraz z GNOME, mówiąc bardzo krótko.

NetworkManager

Nowa wersja daemona i aplikacji do konfiguracji połączenia sieciowego, lepiej niż kiedykolwiek radzi sobie z telefonami komórkowymi i innymi urządzeniami służącymi do łączenia z Internetem.

Wiele monitorów

Jeżeli wierzyć ludziom, można podłączyć do laptopa monitor bez obawy o cokolwiek, dzięki jeszcze lepszej obsłudze RandR.

PST: Ciekawe jak z nVidią w tej kwestii.

Contrib

Repozytorium społeczności, Contrib, rozpoczyna swoją działalność. Oznacza to jeszcze większą otwartość. Obok budowy pakietów dystrybucji w 100% w oBS zamiast wewnętrznego systemu, jest to drugi krok w kierunku nadania społeczności większej roli i pozwolenia jej na większe zaangażowanie w rozwój projektu. W ten sposób ludzie zbliżą się nieco, w swoistej hierarchii, do pracowników firmy Novell, którzy mimo wszystko nadal odgrywają największą rolę.

GDM 2.24.x

Prócz samego środowiska GNOME, zaktualizowano też GDM, menedżer logowania tegoż projektu. Zadanie to mogło zostać wykonane już przed wydaniem openSUSE 11.0, jednak uznano, że należy poczekać aż menedżer po „rewolucji” troszkę „wydorośleje”.

Nigdzie nie mogłem znaleźć obrazka przedstawiającego jego wygląd w openSUSE 11.1, a że lenistwo mi nie pozwala, pozwalam sobie zostawić przy tej notce suchy tekst .

W związku z tym, pierwsze artykuły o zmianach, pozwalam sobie nazwać przebłyskami .

Przygotowania do SUSE Studio?

Ponownie, wydaje się, że moja teza jest prawdziwa. openSUSE przygotowuje się pomalutku do otwarcia SUSE Studio.

Po pierwsze zmieniło licencję z umowy EULA na tekst niemal czysto informacyjny, na wzór projektu Fedora. Ma to za zadanie zwiększyć elastyczność dystrybucji a pośrednio – gamę zastosowań.

Ale to nie wszystko. Zadeklarowano, że openSUSE będzie zawierać od najbliższego wydania tylko otwarte oprogramowanie. Jest to, zdaje się, kontynuacja tego, co zaczęto wraz z 10.1 czy 10.2, czyli zastępowanie zamkniętego oprogramowania otwartym, a następnie kompletna eliminacja go z oficjalnych obrazów płyt czy serwerów lustrzanych. Nie daję głowy, ale wydaje mi się, że to oznacza śmierć repozytorium NON-OSS (Adobe Reader, Flash Player i inne produkty).

Nie lubię się powtarzać i nie lubię być za bardzo stronniczy, ale patrząc na sposoby modyfikacji Fedory i openSUSE do własnych potrzeb, Fedora wciąż wypada gorzej bo do tego celu wymagany jest Revisor, który to pobiera repozytoria na dysk, a nie serwis internetowy, zajmujący się tym online.

Zastanawia mnie jedna kwestia. Zamknięty firmware. Firmy Ralink czy Broadcom do swoich kart sieciowych na Linuksie wymagają firmware. Ubuntu, a nawet nieco ortodoksyjna Fedora zawierają je w domyślnych obrazach płyt (dzięki spełnieniu warunków postawionych przez wydawców), a openSUSE nie. Cóż to ma znaczyć? Czy projekt openSUSE nie znadinterpretuje przypadkiem nowych zasad postępowania i nie usunie tej odrobinki, która obecnie jest dostępna na LiveCD/DVD? Mam nadzieję, że nie, chociaż… Widać, że SUSE Studio nadchodzi a to wieszczy, że bez większej zabawy przygotuję sobie osobistą płytę z systemem i nie będę się musiał martwić .

Moja mała dygresja…

Wiem, że to głupie i niefajne, ale tak bardzo coś mi się spodobało, że nie mogę omieszkać podzielić się tym ^^ .

Bambusowy laptop. Czyż nie ładny? Czyż nie fajny? Dwanaście cali to mało i pewnie b. niska rozdzielczość ekranu jest tam dostępna, ale czy nie jest to kierunek w jakim przenośne komputery mogłyby iść? Ładnie wygląda to to, z pewnością jest przyjemne w dotyku a i nieszkodliwe. I z rozkładem na części pierwsze pewnie łatwiej .

Gdyby ktoś chciałby mi sprawić prezent, to tak wyglądający komputer jest dla mnie idealny. Tylko może kapeńkę większy (15 lub więcej cali jest ok) .

Mały licznik dni do wydania openSUSE

<a href="http://en.opensuse.org/openSUSE_11.1"><img src="http://counter.opensuse.org/11.1/small.pl.png" alt="Licznik dni do wydania openSUSE" /></a>

Średni licznik dni do wydania openSUSE

<a href="http://en.opensuse.org/openSUSE_11.1"><img src="http://counter.opensuse.org/11.1/medium.pl.png" alt="Licznik dni do wydania openSUSE" /></a>

Ogromny licznik dni do wydania openSUSE

<a href="http://en.opensuse.org/openSUSE_11.1"><img src="http://counter.opensuse.org/11.1/large.pl.png" alt="Licznik dni do wydania openSUSE" /></a>

Jak patrzę na numer wydania na największym liczniku, wydaje mi się on dziwnie brzydki i niepodobny do tego na mniejszych licznikach .

Mały licznik dni do wydania openSUSE

<a href="http://en.opensuse.org/openSUSE_11.1"><img src="http://counter.opensuse.org/11.1/small.pl.png" alt="Licznik dni do wydania openSUSE" /></a>

Średni licznik dni do wydania openSUSE

<a href="http://en.opensuse.org/openSUSE_11.1"><img src="http://counter.opensuse.org/11.1/medium.pl.png" alt="Licznik dni do wydania openSUSE" /></a>

Ogromny licznik dni do wydania openSUSE

<a href="http://en.opensuse.org/openSUSE_11.1"><img src="http://counter.opensuse.org/11.1/large.pl.png" alt="Licznik dni do wydania openSUSE" /></a>

Jak patrzę na numer wydania na największym liczniku, wydaje mi się on dziwnie brzydki i niepodobny do tego na mniejszych licznikach .

Nudziło mi się, czytnik RSS wskazał, iż nowa wersja wydana (2009.0), więc bez ogródek "nastawiłem" pobieranie i nudziłem się parę kolejnych godzin tylko po to, by tę nudę przerwać .

Jeśli nie masz ochoty czytać o Mandrivie, czy nawet oglądać obrazków, odpuść sobie ten wpis .

Pozwolę sobie opisać moje "boje" i wrażenia w kolejności, w jakiej następowały.

Z trzech edycji (Free, One, Powerpack – kolejność wedle intensywności wyst. niewolnych dodatków) wybrałem One, ponieważ nie zależy mi na niewolnym oprogramowaniu typu PowerDVD, czy Nero, ale sterowniki i kodeki są mile widziane (gdy SUSE Studio będzie dostępne, z każdą nową edycją SUSE będę sobie przygotowywał CD podobną do Mandrivy One).

Uruchamianie

Mandriva mnie zadziwiła. System z LiveCD uruchomił się bardzo szybko, w porównaniu do dotyczas przeze mnie testowanych – Ubuntu, Fedory, openSUSE. Warto dodać iż także uruchamiał masę usług. Plus

Mandriva ma bardzo ładne tła (GRUB, syslinux, bootsplash, tapeta). Oczywiście tapetę pulpitu zmieniam zawsze, więc nie mam co się na ten temat rozwodzić. Ładna była i już .

Co ciekawe, tło się trochę różni w zależności od edycji. Free ma niebieskie tło, One czarno-kolorowe, a Powerpack czarno-kolorowe z większą ilością kolorków.

Nim zobaczymy GNOME, pojawia się kreator, który zadaje parę pytań. Niepotrzebnie zostały one przedstawione w kolejnych krokach. Pyta między innymi o menedżer okien. Minus

GNOME

Uruchamianiu GNOME towarzyszą oryginalne dźwięki. Nie spodziewałem się tego. Sympatyczna niespodzianka, bo dźwięki bardzo przyjemne . Plus

Gdy GNOME już się uruchomił, zauważyłem to, co nie podobało mi się już w Mandrakelinuksie 10.1. Własne ikonki obok tych, które są zależne od wybranego motywu ikon. Bez względu, jaki został wybrany, one pozostawały niezmienne. Minus

No, jeszcze pozwolę sobie wspomnieć, iż Mandriva ostylowała panel GNOME i stworzyła własny motyw GTK i Qt (zarówno dla 3 jak i 4) – Ia Ora. Przez I jak Iwona. Motyw ten jest (opisuję domyślny Ia Ora Smooth) zabarwiony delikatnie na niebiesko, brak mu trochę "konsystencji". Strzałki na przyciskach kombo nie pasują zupełnie… Ogólnie nie spodobał mi się Ia Ora ani tło panelu GNOME. Szkoda, bo tapeta nie jest wcale zła. Minus

Otwarcie menu może zmylić. W menu "Programy" i "System" znaleźć można wiele wspólnych elementów. Niedobrze! Konfigurator powinien przebywać wyłącznie wśród swoich. Oprócz tego, zdziwiło mnie, iż kategorie w menu są ułożone inaczej "niż wszędzie". "Internet" nad "Biurem" itd. Mylące. Minus

WiFi

Nim otworzyłem Firefoksa i resztę ferajny, musiałem skonfigurować połączenie sieciowe. Zauważyłem wtedy, że aplet bliski zegarkowi, nie jest chyba NetworkManagerem. Nie umniejszyło to wcale prostocie konfiguracji. Nie otworzyło się żadne wielkie, skomplikowane okno. Problem mogło tylko sprawić to, iż zamiast ESSID sieci z włączonym jego ukrywaniem, zobaczyłem adres MAC (chyba). Plus

Płynność

Wielu z Was myśli pewnie, że Mandriva to uosobienie powolności i przeładowania, a szybkie uruchomienie to moje złudzenie.

Nic bardziej mylnego. Dam rękę (prawą, bom leworęczny), że programy z LiveCD włączają się szybciej niż z dysku. A dysku nie mam starego, czy bardzo zużytego. Ot ma kilka lat a używany był w domu, do żadnych trudnych zadań.

Powiem więcej. Wybrałem Compiza w "kreatorze uruchamiania", że tak sobie pozwolę go nazwać. Żelujące okna, kostka – wszystko sprawne. Tylko dekoracja okien się rozwalała, ale to już wina nVidii.

Ciekawiej było, jak otworzyłem blip.pl, a tam tło z background-attachment: fixed;, włączyłem płynne przewijanie w Firefoksie i doinstalowałem AWN. Nic się nie cięło! Plus

Tłumaczenia

Co jeszcze bardzo ważne, CD jest załadowana po brzegi, a pomimo to zawiera polskie tłumaczenia. openSUSE na tłumaczeniach oszczędza miejsce na CD (karygodne), a przy pierwszym uruchomieniu automatycznie dodaje do transakcji tłumaczenia dla wybranego przy instalacji języka. Ubuntu na CD zawiera ich tylko część i chyba postępuje podobnie do openSUSE, ale ponownie nie dam głowy .Plus

Kodeki

Mandriva One zawiera wszystkie rodzaje otwartych wtyczek do GStreamera: good, bad i ugly. Nie zawiera natomiast gstreamer-ffmpeg. Przy próbie odtworzenia jakiegokolwiek filmu, zostaniemy zapytani, czy chcemy kodeki od firmy Fluendo, czy właśnie gstreamer-ffmpeg. Warto wspomnieć, iż uprzednio trzeba dodać (a właściwie zaznaczyć) odpowiednie repozytoria. Mała niedoróbka. Ogólnie całkiem dobrze im to wyszło. Plus

Instalacja

Po instalacji z LiveCD (na HDD instalowałem tylko w wirtualnej maszynie), instalator proponuje usunięcie nieużywanych tłumaczeń, sterowników, programów i usług, które obsługują np. nieposiadany sprzęt. Np. Bluetooth. Za to bardzo duży plus. Ubuntu na ten przykład usuwa tylko instalator po skopiowaniu wszystkiego na dysk, a Fedora nie usuwa nic. Zostawia nawet instalator. Plus

Teraz najtrudniejszy moment. Policzyć plusy i minusy. O, dziwnie brzmi. Hm. Mam na myśli podsumowanie oczywiście, bo liczenie to nie problem. Gdyby był, to by mnie matematyczna zabiła .

Chyba dobrze policzyłem. 7/10. Nie jest źle .

A, i żeby nie było. Nie mam zamiaru zmieniać dystrybucji. Warto czasami zweryfikować poglądy, czy podpatrzeć co potencjalna konkurencja (dla aktualnie używanego oprogramowania) posiada dobrego .

Ubolewam jeszcze, bo z mojej winy pewien człowiek zmienił dystrybucję .

Nudziło mi się, czytnik RSS wskazał, iż nowa wersja wydana (2009.0), więc bez ogródek "nastawiłem" pobieranie i nudziłem się parę kolejnych godzin tylko po to, by tę nudę przerwać .

Jeśli nie masz ochoty czytać o Mandrivie, czy nawet oglądać obrazków, odpuść sobie ten wpis .

Pozwolę sobie opisać moje "boje" i wrażenia w kolejności, w jakiej następowały.

Z trzech edycji (Free, One, Powerpack – kolejność wedle intensywności wyst. niewolnych dodatków) wybrałem One, ponieważ nie zależy mi na niewolnym oprogramowaniu typu PowerDVD, czy Nero, ale sterowniki i kodeki są mile widziane (gdy SUSE Studio będzie dostępne, z każdą nową edycją SUSE będę sobie przygotowywał CD podobną do Mandrivy One).

Uruchamianie

Mandriva mnie zadziwiła. System z LiveCD uruchomił się bardzo szybko, w porównaniu do dotyczas przeze mnie testowanych – Ubuntu, Fedory, openSUSE. Warto dodać iż także uruchamiał masę usług. Plus

Mandriva ma bardzo ładne tła (GRUB, syslinux, bootsplash, tapeta). Oczywiście tapetę pulpitu zmieniam zawsze, więc nie mam co się na ten temat rozwodzić. Ładna była i już .

Co ciekawe, tło się trochę różni w zależności od edycji. Free ma niebieskie tło, One czarno-kolorowe, a Powerpack czarno-kolorowe z większą ilością kolorków.

Nim zobaczymy GNOME, pojawia się kreator, który zadaje parę pytań. Niepotrzebnie zostały one przedstawione w kolejnych krokach. Pyta między innymi o menedżer okien. Minus

GNOME

Uruchamianiu GNOME towarzyszą oryginalne dźwięki. Nie spodziewałem się tego. Sympatyczna niespodzianka, bo dźwięki bardzo przyjemne . Plus

Gdy GNOME już się uruchomił, zauważyłem to, co nie podobało mi się już w Mandrakelinuksie 10.1. Własne ikonki obok tych, które są zależne od wybranego motywu ikon. Bez względu, jaki został wybrany, one pozostawały niezmienne. Minus

No, jeszcze pozwolę sobie wspomnieć, iż Mandriva ostylowała panel GNOME i stworzyła własny motyw GTK i Qt (zarówno dla 3 jak i 4) – Ia Ora. Przez I jak Iwona. Motyw ten jest (opisuję domyślny Ia Ora Smooth) zabarwiony delikatnie na niebiesko, brak mu trochę "konsystencji". Strzałki na przyciskach kombo nie pasują zupełnie… Ogólnie nie spodobał mi się Ia Ora ani tło panelu GNOME. Szkoda, bo tapeta nie jest wcale zła. Minus

Otwarcie menu może zmylić. W menu "Programy" i "System" znaleźć można wiele wspólnych elementów. Niedobrze! Konfigurator powinien przebywać wyłącznie wśród swoich. Oprócz tego, zdziwiło mnie, iż kategorie w menu są ułożone inaczej "niż wszędzie". "Internet" nad "Biurem" itd. Mylące. Minus

WiFi

Nim otworzyłem Firefoksa i resztę ferajny, musiałem skonfigurować połączenie sieciowe. Zauważyłem wtedy, że aplet bliski zegarkowi, nie jest chyba NetworkManagerem. Nie umniejszyło to wcale prostocie konfiguracji. Nie otworzyło się żadne wielkie, skomplikowane okno. Problem mogło tylko sprawić to, iż zamiast ESSID sieci z włączonym jego ukrywaniem, zobaczyłem adres MAC (chyba). Plus

Płynność

Wielu z Was myśli pewnie, że Mandriva to uosobienie powolności i przeładowania, a szybkie uruchomienie to moje złudzenie.

Nic bardziej mylnego. Dam rękę (prawą, bom leworęczny), że programy z LiveCD włączają się szybciej niż z dysku. A dysku nie mam starego, czy bardzo zużytego. Ot ma kilka lat a używany był w domu, do żadnych trudnych zadań.

Powiem więcej. Wybrałem Compiza w "kreatorze uruchamiania", że tak sobie pozwolę go nazwać. Żelujące okna, kostka – wszystko sprawne. Tylko dekoracja okien się rozwalała, ale to już wina nVidii.

Ciekawiej było, jak otworzyłem blip.pl, a tam tło z background-attachment: fixed;, włączyłem płynne przewijanie w Firefoksie i doinstalowałem AWN. Nic się nie cięło! Plus

Tłumaczenia

Co jeszcze bardzo ważne, CD jest załadowana po brzegi, a pomimo to zawiera polskie tłumaczenia. openSUSE na tłumaczeniach oszczędza miejsce na CD (karygodne), a przy pierwszym uruchomieniu automatycznie dodaje do transakcji tłumaczenia dla wybranego przy instalacji języka. Ubuntu na CD zawiera ich tylko część i chyba postępuje podobnie do openSUSE, ale ponownie nie dam głowy .Plus

Kodeki

Mandriva One zawiera wszystkie rodzaje otwartych wtyczek do GStreamera: good, bad i ugly. Nie zawiera natomiast gstreamer-ffmpeg. Przy próbie odtworzenia jakiegokolwiek filmu, zostaniemy zapytani, czy chcemy kodeki od firmy Fluendo, czy właśnie gstreamer-ffmpeg. Warto wspomnieć, iż uprzednio trzeba dodać (a właściwie zaznaczyć) odpowiednie repozytoria. Mała niedoróbka. Ogólnie całkiem dobrze im to wyszło. Plus

Instalacja

Po instalacji z LiveCD (na HDD instalowałem tylko w wirtualnej maszynie), instalator proponuje usunięcie nieużywanych tłumaczeń, sterowników, programów i usług, które obsługują np. nieposiadany sprzęt. Np. Bluetooth. Za to bardzo duży plus. Ubuntu na ten przykład usuwa tylko instalator po skopiowaniu wszystkiego na dysk, a Fedora nie usuwa nic. Zostawia nawet instalator. Plus

Teraz najtrudniejszy moment. Policzyć plusy i minusy. O, dziwnie brzmi. Hm. Mam na myśli podsumowanie oczywiście, bo liczenie to nie problem. Gdyby był, to by mnie matematyczna zabiła .

Chyba dobrze policzyłem. 7/10. Nie jest źle .

A, i żeby nie było. Nie mam zamiaru zmieniać dystrybucji. Warto czasami zweryfikować poglądy, czy podpatrzeć co potencjalna konkurencja (dla aktualnie używanego oprogramowania) posiada dobrego .

Ubolewam jeszcze, bo z mojej winy pewien człowiek zmienił dystrybucję .

Taki krótki opis bitew. Wojna zakończona .

Generalnie to wszystko zajęło mi trzy dni z baaardzo długimi przerwami .

Jeszcze pamiątkowy szot Archa.

I bootchart.

Zmiany od 10.3

Nowy instalator (zarówno na płytach DVD jak i LiveCD)

Na DVD zapełnia cały ekran pięknym motywem, a na LiveCD prezentuje skromne, natywne i bardzo przyjemne okno kreatora.

Szybkość, piękno – to jego nowe cechy .

Zmiany w menedżerze pakietów

Ogromne przyspieszenie i mniejsze zużycie zasobów, mniejsze pakiety RPM dzięki kompresji LZMA, nowy mechanizm rozwiązywania zależności.

Efekty pulpitu

Nowe openSUSE rezygnuje z XGL na rzecz AIGLX – nigdy więcej ręcznej edycji plików konfiguracyjnych .

Narzędzie, którym włączymy efekty nie tylko pozwala je włączyć, ale także skonfigurować podstawowe wtyczki, wybrać animacje, wtyczkę do przełączania okien.

KDE

Wydano KDE4, ale wcale nie oznacza to końca KDE3. O ile istnieje LiveCD tylko z KDE w wersji 4.x, o tyle DVD zawiera obie wersje – nie wszystko stracone.

W KDE zmieniono domyślny wygląd nie tylko poprzez tapetę, ale także poprzez obramowanie okien i motyw Plasmy (czyli paska dolnego i elementów na pulpicie).

YaST2 w Qt4 to kolejna zmiana na lepsze (wygląd widgetów wskazuje na Qt3, ale deweloperzy chyba się nie pomylili ).

GNOME

Projekt openSUSE stara się zminimalizować ilość łatek nakładanych downstream, dzięlac tym samym swoje osiągniąciami bezpośrednio z GNOME, a pośrednio – z innymi dystrybucjami.

Wymieniono głodnego zasobów ESD na PulseAudio. openSUSE stało się tym samym trzecią większą dystrybucją, która to zrobiła. Ale nie obyłoby się bez ułatwienia życia. Da się wybrać konfigurację głośników (stereo, 2.1itd.).

Użycie PolicyKit to kolejna zmiana warta uwagi. Mechanizm ten, w połączeniu z Sabayonem może działać w pewnym sensie jako kontrola rodzicielska… Ale nie o tym mam powiedzieć .

Dzięki PolicyKit można się wizualnie uniezależnić od użytkownika root, a tym samym zminimalizować częstotliwość wpisywania jego hasła.

PackageKit, mechanizm zarządania pakietami, został dodany. Nie zastąpi on jednak YaST-a w tej kwestii, a jedynie zajmie się aktualizacją systemu. Idzie mu to dobrze, choć za mało detali wyświetla, a interfejs może wprowadzać w błąd.

Odświeżony motyw Gilouche – od teraz używa nowego stylu Clearlooks, czyli Gummy, a nie jak dotychczas, Classic.

NetworkManager

Nasza ukochana usługa sieciowa, która właściwie działa jak chce, gdy dostępne więcej niż jedno połączenie (szczególnie w KDE), obsługuje już UMTS i EV-DO.

Kernel

Najnowszy 2.6.25, który to m.in. zawiera już sterownik b43 dla kart WiFi z chipsetem Broadcom. Ciekawostką jest, że działa tylko z firmware’em dla 2.6.24… Ale ja nie o tym miałem mówić.

Firefox

Wersja 3 Beta 5 załapała się na obrazach dysków. W repozytorium jest dostępna aktualizacja do wersji finalnej.

OpenOffice.org

Wydanie zawarte w ISO obsługuje format MS Office 2007 (.docx i zapewne pozostałe).

Wine

Na płytach 1 RC3, a w repozytorium zapewne aktualizacja (nie sprawdzałem, ważne, że działa ).

Xfce

Szczęśliwie się składa, że znaleźli się ludzie gotowi opiekować się Xfce w openSUSE. Dzięki nim, DVD zawiera także to środowisko.

Moje wrażenia

Bardzo starałem się oddzielić własne zdanie na temat zmian w openSUSE, lecz nie wszędzie mi się to udało. Jestem tylko człowiekiem .

Sam troszkę przedwcześnie pobrałem openSUSE 11.0, gdy tylko pojawiło się na jednym z serwerów lustrzanych. Dzięki, matrix .

LiveCD uruchomiło się miguśkiem, a instalacja nie przysporzyła żadnych problemów i przebiegła bardzo szybko.

Pierwszemu uruchomieniu zainstalowanego systemu towarzyszył kreator, podobny do tego z Fedory, i szybko uciekł, bo nie miał już co robić .

Po instalacji przywitał mnie ekran powitalny (ggreeter), a następnie pytanie, czy chcę sprawdzić dostępność aktualizacji. Odpowiedziałem twierdząco i nie czekałem długo, pomimo iż to pierwsze użycie menedżera pakietów.

Aktualizacja systemu także nie trwała długo. Kompresja pakietów (i chyba użycie DeltaRPM-ów) robi swoje.

Potem przyszło mi instalować ulubione programy. Właściwie nie było tego dużo, bo Pidgin, Liferea, Brasero, Do i Banshee były już na dysku. Musiałem tylko zainstalować OnTV, tvtime, AleVT i kupę kodeków. Jak na ironię, znowu nie trwało to długo .

Po chwili skapnąłem się także, że nie mam uruchomionego Compiza, więc przystąpiłem do instalacji sterowników. Szybko i przyjemnie. Z jednym "ale". Moduł jądra twierdzi, że nie mam karty graficznej ("no device found"), a nVidia twierdzi, że nie porzuciła wsparcia dla kart serii 6. Wygląda na to, że albo w monitorze siedzi jakiś krasnal z kredkami, albo ktoś coś zepsuł i nie chce się przyznać. Wojowałem długo z Xorgiem, ale nic z tego nie wynikło, siedzę z Metacity.

Z bardziej pozytywnych wrażeń mogę wspomnieć YaST, którego instalator pakietów w GTK stał się bardziej wygodny, a wszystkie przyciski, które ikonki mieć powinny, od 11.0 już je posiadają (przyciski pomoc, przerwij, wstecz, dalej, instaluj, usuń itd.).

Dziękuję za uwagę, to wszystko .

W chwili publikowania tego wpisu, licznik wskazywał trzy godziny do wydania, dlatego też umieszczę odnośnik, który pokieruje Was do miejsca, gdzie będzie można pobrać openSUSE 11.0. A jeśli nie, to go zmienię .

Zmiany od 10.3

Nowy instalator (zarówno na płytach DVD jak i LiveCD)

Na DVD zapełnia cały ekran pięknym motywem, a na LiveCD prezentuje skromne, natywne i bardzo przyjemne okno kreatora.

Szybkość, piękno – to jego nowe cechy .

Zmiany w menedżerze pakietów

Ogromne przyspieszenie i mniejsze zużycie zasobów, mniejsze pakiety RPM dzięki kompresji LZMA, nowy mechanizm rozwiązywania zależności.

Efekty pulpitu

Nowe openSUSE rezygnuje z XGL na rzecz AIGLX – nigdy więcej ręcznej edycji plików konfiguracyjnych .

Narzędzie, którym włączymy efekty nie tylko pozwala je włączyć, ale także skonfigurować podstawowe wtyczki, wybrać animacje, wtyczkę do przełączania okien.

KDE

Wydano KDE4, ale wcale nie oznacza to końca KDE3. O ile istnieje LiveCD tylko z KDE w wersji 4.x, o tyle DVD zawiera obie wersje – nie wszystko stracone.

W KDE zmieniono domyślny wygląd nie tylko poprzez tapetę, ale także poprzez obramowanie okien i motyw Plasmy (czyli paska dolnego i elementów na pulpicie).

YaST2 w Qt4 to kolejna zmiana na lepsze (wygląd widgetów wskazuje na Qt3, ale deweloperzy chyba się nie pomylili ).

GNOME

Projekt openSUSE stara się zminimalizować ilość łatek nakładanych downstream, dzięlac tym samym swoje osiągniąciami bezpośrednio z GNOME, a pośrednio – z innymi dystrybucjami.

Wymieniono głodnego zasobów ESD na PulseAudio. openSUSE stało się tym samym trzecią większą dystrybucją, która to zrobiła. Ale nie obyłoby się bez ułatwienia życia. Da się wybrać konfigurację głośników (stereo, 2.1itd.).

Użycie PolicyKit to kolejna zmiana warta uwagi. Mechanizm ten, w połączeniu z Sabayonem może działać w pewnym sensie jako kontrola rodzicielska… Ale nie o tym mam powiedzieć .

Dzięki PolicyKit można się wizualnie uniezależnić od użytkownika root, a tym samym zminimalizować częstotliwość wpisywania jego hasła.

PackageKit, mechanizm zarządania pakietami, został dodany. Nie zastąpi on jednak YaST-a w tej kwestii, a jedynie zajmie się aktualizacją systemu. Idzie mu to dobrze, choć za mało detali wyświetla, a interfejs może wprowadzać w błąd.

Odświeżony motyw Gilouche – od teraz używa nowego stylu Clearlooks, czyli Gummy, a nie jak dotychczas, Classic.

NetworkManager

Nasza ukochana usługa sieciowa, która właściwie działa jak chce, gdy dostępne więcej niż jedno połączenie (szczególnie w KDE), obsługuje już UMTS i EV-DO.

Kernel

Najnowszy 2.6.25, który to m.in. zawiera już sterownik b43 dla kart WiFi z chipsetem Broadcom. Ciekawostką jest, że działa tylko z firmware’em dla 2.6.24… Ale ja nie o tym miałem mówić.

Firefox

Wersja 3 Beta 5 załapała się na obrazach dysków. W repozytorium jest dostępna aktualizacja do wersji finalnej.

OpenOffice.org

Wydanie zawarte w ISO obsługuje format MS Office 2007 (.docx i zapewne pozostałe).

Wine

Na płytach 1 RC3, a w repozytorium zapewne aktualizacja (nie sprawdzałem, ważne, że działa ).

Xfce

Szczęśliwie się składa, że znaleźli się ludzie gotowi opiekować się Xfce w openSUSE. Dzięki nim, DVD zawiera także to środowisko.

Moje wrażenia

Bardzo starałem się oddzielić własne zdanie na temat zmian w openSUSE, lecz nie wszędzie mi się to udało. Jestem tylko człowiekiem .

Sam troszkę przedwcześnie pobrałem openSUSE 11.0, gdy tylko pojawiło się na jednym z serwerów lustrzanych. Dzięki, matrix .

LiveCD uruchomiło się miguśkiem, a instalacja nie przysporzyła żadnych problemów i przebiegła bardzo szybko.

Pierwszemu uruchomieniu zainstalowanego systemu towarzyszył kreator, podobny do tego z Fedory, i szybko uciekł, bo nie miał już co robić .

Po instalacji przywitał mnie ekran powitalny (ggreeter), a następnie pytanie, czy chcę sprawdzić dostępność aktualizacji. Odpowiedziałem twierdząco i nie czekałem długo, pomimo iż to pierwsze użycie menedżera pakietów.

Aktualizacja systemu także nie trwała długo. Kompresja pakietów (i chyba użycie DeltaRPM-ów) robi swoje.

Potem przyszło mi instalować ulubione programy. Właściwie nie było tego dużo, bo Pidgin, Liferea, Brasero, Do i Banshee były już na dysku. Musiałem tylko zainstalować OnTV, tvtime, AleVT i kupę kodeków. Jak na ironię, znowu nie trwało to długo .

Po chwili skapnąłem się także, że nie mam uruchomionego Compiza, więc przystąpiłem do instalacji sterowników. Szybko i przyjemnie. Z jednym "ale". Moduł jądra twierdzi, że nie mam karty graficznej ("no device found"), a nVidia twierdzi, że nie porzuciła wsparcia dla kart serii 6. Wygląda na to, że albo w monitorze siedzi jakiś krasnal z kredkami, albo ktoś coś zepsuł i nie chce się przyznać. Wojowałem długo z Xorgiem, ale nic z tego nie wynikło, siedzę z Metacity.

Z bardziej pozytywnych wrażeń mogę wspomnieć YaST, którego instalator pakietów w GTK stał się bardziej wygodny, a wszystkie przyciski, które ikonki mieć powinny, od 11.0 już je posiadają (przyciski pomoc, przerwij, wstecz, dalej, instaluj, usuń itd.).

Dziękuję za uwagę, to wszystko .

W chwili publikowania tego wpisu, licznik wskazywał trzy godziny do wydania, dlatego też umieszczę odnośnik, który pokieruje Was do miejsca, gdzie będzie można pobrać openSUSE 11.0. A jeśli nie, to go zmienię .

Oto i ona. Migawka .

Oto i ona. Migawka .

Dzięki temu mój pilot od karty telewizyjnej przyda się także w programie do odbioru telewizji typu tvtime.

Oprócz oglądania telewizji, mogę słuchać radia, czy czytać telegazetę, pod warunkiem, że istnieje pakiet z programem do słuchania radia. Otóż, pakiet ten nie istniał wcale dla openSUSE.

Postanowiłem skorzystać z pliku spec dla fedorowej paczki, przystosować ją do realiów openSUSE’owych i udostępnić .

Oto i Gnomeradio. Prosty interfejs, czuły skaner i obsługa LIRC.

Zainstaluj Gnomeradio home:liviopl

Przekonaj się sam, jakim fajnym kawałkiem oprogramowania jest !

Przy okazji, mogę się pochwalić telegazetą .

PS: Aby tvtime nadał się do oglądanie telewizji, należy zmienić standard na PAL, dźwięk na PAL-BG, wybrać własny zakres częstotliwości, wyczyścić plik ~/.tvtime/stationlist.xml, a następnie zamknąć tvtime i uruchomić w terminalu tvtime-scanner.

Dzięki temu mój pilot od karty telewizyjnej przyda się także w programie do odbioru telewizji typu tvtime.

Oprócz oglądania telewizji, mogę słuchać radia, czy czytać telegazetę, pod warunkiem, że istnieje pakiet z programem do słuchania radia. Otóż, pakiet ten nie istniał wcale dla openSUSE.

Postanowiłem skorzystać z pliku spec dla fedorowej paczki, przystosować ją do realiów openSUSE’owych i udostępnić .

Oto i Gnomeradio. Prosty interfejs, czuły skaner i obsługa LIRC.

Zainstaluj Gnomeradio home:liviopl

Przekonaj się sam, jakim fajnym kawałkiem oprogramowania jest !

Przy okazji, mogę się pochwalić telegazetą .

PS: Aby tvtime nadał się do oglądanie telewizji, należy zmienić standard na PAL, dźwięk na PAL-BG, wybrać własny zakres częstotliwości, wyczyścić plik ~/.tvtime/stationlist.xml, a następnie zamknąć tvtime i uruchomić w terminalu tvtime-scanner.

Nie byłbym sobą, gdybym nie próbował zrobić wszystkiego, by coś, na czym mi zależy, zadziałało.

Niedawno zakupiłem przewodową myszkę Hawk firmy iBOX, za jakieś 50-60zł. Myszka pozwala na zmianę CPI, posiada dwa dodatkowe przyciski ("W tył" i "Do przodu"). Teoretycznie kółko pozwala klikać na prawo i lewo, by przewijać, lub w ten sposób zmieniać tryb przewijania, ale X nie otrzymuje żadnego zdarzenia na "boczne kliknięcie" dopóki nie pokaże mu się, jak powinien tę myszkę obsługiwać.

Jak to zrobiłem? Aaa, to tajemnica .

Nieubłaganie musimy sobie pogrzebać

… w xorg.conf.

Musimy odnaleźć konfigurację myszki i zmienić sterownik na evdev (Driver "evdev") oraz ew. zmienić opcje WHEELRelativeAxisButtons oraz HWHEELRelativeAxisButtons. Dzięki nim kółka myszy będą obsługiwane prawidłowo. Wartości pobierzemy programem xev, uruchomionym w terminalu. Naciskając odpowiedni przycisk, uzyskamy w terminalu sporo tekstu, spośród którego musimy wybrać odpowiednie cyferki. Np. w mojej myszce przyciski odpowiadające za przewijanie w poziomie to 7 i 6, dlatego też opcja wygląda następująco: Option "HWHEELRelativeAxisButtons" "7 6". Należy pamiętać, że przewijanie kółkiem także wywołuje sygnał, rozpoznawany jako sygnał przycisku. Odpowiednio przypisany (domyślnie lub poprzez opcje) działa prawidłowo.

Oprócz tego, następująca opcja musi znajdować się w konfiguracji: Option "CorePointer".

Xorg musi także przekazać sterownikowi evdev, które urządzenie powinien obsługiwać. Jeśli myszkę podpięliśmy do portu USB, najprościej wykonać lsusb -vv lub samo lsusb, skopiować nazwę (obok iProduct; u mnie "USB Multi-Smart Mouse") i dodać opcję Option "Name" "nazwa" do tej samej sekcji pliku xorg.conf. Użytkownicy myszy na PS/2 mogą dodać po prostu Option "Device" "/dev/input/mice" (zgaduję, że jest to /dev/input/mice, może to być inne urządzenie).

Zdobywamy imwheel

imwheel można w szybki i wygodny sposób zainstalować w openSUSE. Dzięki funkcji 1click.

Zainstaluj imwheel homebleser:Hardware.

Inni niech się martwią .

Konfigurujemy imwheel

Ten skromny daemonik wywołuje odpowiednie skróty klawiszowe po naciśnięciu wybranego przycisku myszy na wybranym oknie. U mnie dodatkowe przyciski są dla imwheel przyciskami Thumb2 i Thumb1. Konfiguracja wygląda następująco.

"Minefield"                → nazwa/tytuł okna lub jej/jego część
None,Thumb2,Control_L|W    → kombinacja None,Przycisk,Skrót klawiaturowy dla każdego przycisku
None,Thumb1,Control_L|Tab

Całość zapisujemy w ~/.imwheelrc Zamiast tytułu można wpisać gwiazdkę, by skróty obejmowały każde okno.

Problemy z klawiaturą

Po skonfigurowaniu myszy, może wystąpić problem z klawiaturą. Konfiguracja klawiatury z poziomu GNOME czy KDE nie zadziała, nie wiadomo dlaczego.

Dlatego też, ponownie należy zajrzeć do /etc/X11/xorg.conf.

Section "InputDevice"
	Identifier	"Keyboard0"			→ identyfikator, używany w sekcji ServerLayout
	Driver		"kbd"				→ sterownik
	Option		"XkbModel" "pc105"		→ model
	Option		"XkbLayout" "pl"		→ układ
	Option		"CoreKeyboard"			→ niezbędna opcja
	Option		"XkbOptions" "compose:lwin"	→ mój dodatek 
EndSection

Oprócz tego, sama sekcja ServerLayout może wymagać zmian.

Section "ServerLayout"
(...)
	InputDevice	"Keyboard0" "CoreKeyboard"	→ InputDevice, Identifier z sekcji Device, CoreKeyboard
	InputDevice	"Mouse0" "CorePointer"		→ InputDevice, Identifier z sekcji Device, CorePointer
(...)
EndSection

Problemy z imwheel

imwheel często doznaje wycieków pamięci lub nagłego skoku zużycia CPU. Powoduje do problemy z fokusem okien i ogólne spowolnienie systemu. Wtedy należy szybko uruchomić imwheel -k. Niektórym pomaga dodanie opcji -f, jednak u mnie i tak były problemy.

Miłego klikania .

O ile po moich rozterkach z projektem nie odejdę z niego, będą się na planecie pojawiały moje wpisy .

Jestem chyba pierwszym Polakiem, który w miarę aktywnie będzie coś publikował na łamach Joggera, a jednocześnie planety.

Mam szczerą nadzieję, że Fedora poprawi się i nie będę zmuszony jej opuszczać, ale jednocześnie muszę powiedzieć, że nie popuszczę jej .

O ile po moich rozterkach z projektem nie odejdę z niego, będą się na planecie pojawiały moje wpisy .

Jestem chyba pierwszym Polakiem, który w miarę aktywnie będzie coś publikował na łamach Joggera, a jednocześnie planety.

Mam szczerą nadzieję, że Fedora poprawi się i nie będę zmuszony jej opuszczać, ale jednocześnie muszę powiedzieć, że nie popuszczę jej .