Zacznijmy więc może od przedstawienia autora.

Wojciech Cejrowski

Wojciech Cejrowski – zdjęcie autorstwa Wikipedysty Żbiczka

Podróżnik, dziennikarz, satyryk, autor książek, publikacji prasowych, publicysta katolicki, kierownik artystyczny biblioteki Poznaj Świat. (Źródło: Wikipedia)

Znany nam dobrze z telewizji, czy radia. Warto jednak wspomnieć parę słów na temat autora, nim rzucimy okiem na książkę.

Rio Anaconda

Książka ta jest właściwie drugą częścią podróżniczych opowieści, zaraz po "Gringo wśród dzikich plemion". Podtytuł brzmi "Gringo i ostatni szaman plemienia Carapana". Istotnie, przez kilka rozdziałów dzieła pan Wojciech przebywa w jego towarzystwie. Ten tytuł ma jednak także drugie dno. Bycie ostatnim szamanem nie jest łatwe. Szczególnie, gdy przyszło mu nim zostać z braku godnego następcy, a starość nadchodzi i trzeba sobie samemu znaleźć następcę.

Angelino (bo tak mu na imię) wyjaśnia, w jaki sposób nim został, i dlaczego zrobił młodemu chłopcu to, co zrobił. A trzeba wiedzieć, że amputował mu co nieco. Nie wykastrował, co głośno (o ile tekst może być głośny) autor podkreśla. Wszelkie hormony są wydzielane do krwi, gdyż żadne gruczoły nie zostały mu usunięte. Towarzysko jednak młodzieniec zostaje nieco odsunięty od reszty plemienia i musi przestrzegać pewnych reguł.

Z regułami podobnie ma się sam szaman. Autor sporo ujął w tym temacie – ukazuje obyczaje Indian a także ich obowiązki, czy życie codzienne. Wspomina o tym, że szaman musi zadbać o przetrwanie plemienia, jeżeli mężczyźni nie są gotowi lub zdolni tego zrobić. (Tutaj zastanawia mnie jedno. Bo nie wiem, czy się nie pogubiłem gdzieś, albo nie bardzo rozumiem pojęcie amputacji, ale jak pozbawiony (czego właściwie?) męskości szaman może zapładniać?)

Wyjaśnia także, czym się różni szaman od czarownika i przedstawia nam nawet szamana Plemienia Wewnętrznego (tego, które kontakt ze światem zewnętrznym utrzymuje tylko przez Plemię Zewnętrzne).

Niezwykle zabawne, choć i pouczające są doświadczenia autora z szamanami. Przykładowo, by zyskać sobie szacunek jednego z nich, użył wapna musującego, latarki i plastikowego kubka z wodą dla "uleczenia" niemowlęcia. Z pewnością mu nie zaszkodził (bo popijało z tego kubka kilku Indian, więc dziecku dostało się niewiele, o ile cokolwiek), a sam zyskał widzów, którzy nie zażądają zwrotu za bilet . Pouczające doświadczenia dotyczą rozmowy z szamanem Plemienia Wewnętrznego. Siadywał z nim nad rzeką, gdzie moczyli rogowaciejące od chodzenia boso pięty. Rozmawiali na różne tematy. Najbardziej ujęło mnie, gdy przeczytałem, że ów szaman w wodzie widział odbicie innego świata, a narysowawszy kształt pewnego lądu na piasku, dowiedział się od autora, iż jest to nieco odwrócona Australia. To zdumiewające, że Dzicy rzeczywiście mogą mieć jakieś pozaumysłowe zdolności. Ujął mnie także opis kąpieli w rzece. To zdarzyło się rano. Autor usłyszał szelest, czy zauważył ruch (nieistotne w tym momencie) i chciał sięgnąć po broń. Szaman zjawił się jednak w moment za nim i ostrzegł go, by tego nie robił. Jak tego dokonał? Przejał umysł zwierzęcia. Wydaje się to niemożliwe, ale czy na pewno? Podobne zdolności miewał szaman w odniesieniu do ludzi, choć nie musiał tego stosować, by sprawdzić, czy np. plemię radzi sobie dobrze z kopulacją (tutaj winien zarumienienia autora jest Angelino, który chciał pooglądać Indiańską parę). Zabawne wydało mi się jeszcze, że wielopokoleniowa rodzina może spać w jednej maloce i w tym czasie sprawiać sobie potomstwo. To jednocześnie zabawne, urocze, ale i zawstydzające, bo takie odmienne!

Książka jest pelna takich odmienności, tajemniczości i niebanalnego poczucia humoru. Otrzymałem ją w prezencie urodzinowym od kolegi i wciąż nie mogę się nachwalić. Wydawca z tyłu okładki ma ogromną rację. Że choć to wciągająca opowieść, po czterystu stronach się kończy. Wielka szkoda! Bałem się tej długości. Potem żałowałem, że nie ma tego więcej. Autor daje pewne nadzieje, że po ośmiu latach od powrotu z innej opowieści opublikuje kolejną książkę. Liczę na to, bo choć wymieniłem się na czas przeczytania z tym samym kolegą, od którego książkę otrzymałem, na pierwszą jej część, to jednak chciałbym mieć zapewnioną lekturę "na potem".

Książkę polecam każdemu, kto nie przekonał się jeszcze do tego typu rozrywki. Warto oderwać się od świecących ekranów i zająć czymś poszerzającym horyzonty, czy nawet słownictwo.

Na sam koniec chciałbym zachęcić czytelników do odwiedzenia serwisu Lubimy Czytać, którego Bibliotekarzem (edytorem) ostatnio zostałem. Ogromna wygoda i sympatyczni ludzie powinni być wystarczająco zachęcający, by założyć tam konto, prowadzić własną biblioteczkę, dzielić się doświadczeniami i odkryć coś nowego . I jeszcze jedno: Rio Anaconda w owym serwisie. Dodałem kilka cytatów od siebie, które mogą dodatkowo zachęcić do zainteresowania się tą książką.

Moja opinia: 5/5.

PS Muszę przyznać, że choć miałem wątpliwości, czy uda mi się napisać ten wpis, i początkowo szło jak po grudzie, było to przyjemne podzielić się swoją opinią w jednym miejscu więcej.

 

Jako że Blog Day polega na polecaniu innych blogów, nie liczę nawet, że ktoś poleci mój blog, bo troszkę on zdechły, ale za to mogę zacząć od polecenia kilku, które znacznie uprzyjemniły mi życie w tym roku.

1. Zabawa w słowa – użytkowniczka platformy Blox o enigmatycznym dla mnie pseudonimie gopio1, publikuje dosłownie i metaforycznie ujęte – zabawy w słowa jej dzieci – Mai (5 l.) i Kuby (7 l.). Dzieci mają ogromną fantazję i są niezwykle spotrzegawcze. Nie można im też ujmować inteligencji. Dzieciaki, jakich można tylko pozazdrościć. A zazdrość uspokaja doza ich "aforyzmów, gramatycznych potworków, neologizmów i złotych myśli", jak opisuje to autorka. Przezabawna lektura z każdym wpisem. Co więcej, pomysły i prośby tych dwojga urwisów potrafią nieźle zaskoczyć: ostatnio prośba o pozwolenie na obieranie ziemniaków, nieco wcześniej zabawa w czarodzieja podczas sprzątania… Uroki macierzyństwa .
2. Moje wypieki – blog, który czyta i ogląda się (gdyż jest ogromniastą galerią cudownych zdjęć dobroci) z wypiekami na twarzy. W nosie mam, co ludzie myślą. Ja lubię piec, a blog ten zapewnia mi niekończące się źródło inspiracji jak i samych przepisów. Chwaliłem się zresztą ostatnio na Flakerze babeczkami fistaszkowymi, które upiekłem na podstawie delikatnie zmodyfikowanego przepisu autorki (fistaszki, sól do ciasta). Nie sądziłem, że taką to zrobi furorę. Znajomi również byli zachwyceni. Wy też powinniście być .
3. Markowe jedzenie w ukryciu, czyli jak kupować za 50% ceny – to jest poniekąd blog z kategorii "mam swoje zboczenia". Tak, lubię oszczędzić grosze, kupując produkt markowy w Biedronce i nie wstydzę się tego. Pudełko, które wyrzucę nie ma zdania, a mnie obchodzi zawartość . Gdybym znalazł blog o dodatkach do żywności, nie omieszkałbym umieszczenia go tu. Na blogu znalazł się ostatnio nawet interesujący materiał filmowy pt. "Food, Inc.", który przedstawia beznadziejną sytuację żywieniową USA. No tylko pozazdrościć…
4. Alleluja… i do przodu! – zabawny tytuł blogu oddaje motywujący wpływ autora . Blog Jakuba Czekaja dorzuciłem do czytnika i uważam za godny polecenia, ze względu na interesującą tematykę (ostatnio pochwalne recenzje Finsera i Lubimy Czytać) czy jasne rady, jak ułatwić sobie życie poprzez skuteczną motywację.
5. Lorielowy zwój elektronicznie zmyślany – a tu z kolei do czynienia mam z moim literackim odkryciem. Autorka tak barwnie i interesująco pisze, że choćby napisała o mrówce zabitej piorunem w czasie burzy, byłaby to nielada gratka dla czytelnika. Niesamowity styl. Z początku wydający się może sztuczny, ale bardzo udany i godzien naśladowania.

Mam nadzieję, że autorzy tych blogów poczują dodatkową motywację do pisania i poczują moją wdzięczność za ich wkład w moją rozrywkę, bo jest on nieoceniony . Tym samym, świętowanie Dnia Blogu uważam za zakończone, choć nie żyjcie w błędnym przeświadczeniu, że na tym skończę :] .

"cinema seats" autorstwa Marka Lorcha

Wydaje się to wszystko takie proste i niesamowite. Błąd. Wprawdzie linuksowe sterowniki Catalyst dostarczają API XvBA, jednak brak jest biblioteki do obsługi tegoż. Dlatego też należy skorzystać z libVA od FreeDesktop, a to cudo potrzebuje zaplecza xvba-video. Na tym nie koniec. Jeszcze odtwarzacz multimedialny, z którego będziemy korzystać, musi libVA obsługiwać.

Łatki, zależności – to wszystko dalej nie wydaje Ci się straszne? Spróbuj samodzielnie dojść, skąd co pobrać, które łatki zastosować itp. Życzę powodzenia. Mnie to zajęło pół dnia (włącznie z oczekiwaniem na pobranie się sterowników, zależności, na koniec kompilacji, z obiadem, kolacją i wieczornym prysznicem). Skoro jednak mnie się udało, i Tobie się może udać. Po to w końcu piszę ten miniprzewodnik .

libVA

Cudowną bibliotekę, integrującą różne zaplecza (XvBA od AMD, VDPAU od nVidii) musimy pobrać nie z repozytorium (np. repozytorium VLC dla openSUSE 11.2 zawiera libVA z oficjalnego źródła FreeDesktop, w wersji 1.0.1), a przynajmniej nie z żadnego przeznaczonego dla naszego systemu (chyba, że jest się użytkownikiem Ubuntu). Wewnątrz tego katalogu znajdziemy pakiety DEB libva1 i libva-dev. Pierwszy z nich zawiera samą skompilowaną bibliotekę, a drugi pliki deweloperskie wymagane do kompilacji czegoś, co libVA wymaga (u nas będzie to MPlayer).

Pakiety można łatwo rozpakować za pomocą Arka albo File-Rollera. Wewnątrz data.tar.gz znajdziemy tradycyjne drzewo katalogów. Najprostsze, co możemy zrobić, to poprzenosić pliki do odpowiednich katalogów w uruchomionym systemie. Można spróbować też alienem skonwertować DEB do RPM. Nie wiem, czy działa, nie próbowałem. B. możliwe, że coś takiego się uda.

Usiłowałem też znaleźć rozpiskę pakietu ze wszystkimi aplikowanymi łatkami, ale to chyba działa inaczej, więc nie będę się kusił o własny pakiet. Może później, jak się będę b. nudził.

xvba-video

Skoro mamy bibliotekę, przyda nam się jeszcze zaplecze. Z odpowiedniego katalogu na serwerze producenta wybieramy najnowszą wersję dla naszej architektury procesora, a po pobraniu przenosimy bibliotekę i niezbędne dowiązanie do odpowiedniego katalogu. Nudne, prawda ?

MPlayer

Mając wszystko, co niezbędne, możemy przystąpić do kompilacji odtwarzacza. W tym celu pobieramy pełną paczkę (źródło + łatki) z innego katalogu na serwerze tego samego producenta. Będziemy jeszcze potrzebować pakietów deweloperskich. W openSUSE sprawę załatwi jedna komenda: zypper si -d MPlayer (musimy mieć zainstalowane repozytorium Packman, w którym oryginalny MPlayer występuje). Paczkę rozpakowujemy i uruchamiamy załączony skrypt, który zajmie się wszystkim za nas. Wszystko powinno wykonać się bez błędów. Ewentualne braki bibliotek trzeba uzupełnić dowiązaniami, ale to chyba nie jest wielki problem .

Nie zamieszczam zrzutów ekranu z prostej przyczyny – tryb tekstowy nie jest na nich atrakcyjny, a pełnoekranowe wideo wysokiej rozdzielczości… Zaraz, zakończenie mi się posypało. Przecież jeżeli ktoś dopiero zakupił nowy monitor, kartę, czy telewizor, mógł jeszcze nie widzieć wideo 1920×1080 w pełnej krasie… W każdym razie życzę udanych seansów, zagryzanych prażoną kukurydzą .

PS Jak tak spojrzeć, wydawało mi się to bardziej straszne, gdy zabierałem się za pisanie…

Aktualizacja. Wygląda na to, że libVA w wersji 0.31.0-sds6 kompatybilna jest tylko z xvba-video w wersji 0.6.11 i jest to sprawdzona kombinacja. xvba 0.6.12 czy 0.7.1 wywołują błędy narzędzia vainfo.

"Do You Need Some Hardware?",
zdjęcie Thomasa Claveirole'a

Mówiąc o skrzacie przywołuję moją starą metaforę człowieka prostego, dotyczącą karty graficznej.

Po pół roku użytkowania, padła mi kolejna karta graficzna. I znowu było to po uruchomieniu ponownym. Wprawdzie tym razem nie było to spowodowane burzą, ale jednak.

Biedna nVidia GeForce 7600 GS została przeze mnie oddana na gwarancji. Pomyślałem sobie, że skoro po oddaniu 7300 GT otrzymałem tylko zwrot pieniędzy, może i tym razem tak by się stało?

Przeglądając dostępne karty na AGP (nie planuję wymiany płyty głównej, chyba, że ktoś mi sprezentuje), doszedłem do wniosku, że trzeba zbadać sytuację – czy dalej na Linuksie opłaca się tylko nVidia.

Krótkie badania utwierdziły mnie w przekonaniu, że z dwóch dostępnych w sklepach kart na chipsecie ATI Radeon HD 3650 i 4650, obydwa warte są uwagi ze względu na cudowną funkcjonalność UVD.

"HD", zdjęcie
Seana Masona

Badając kwestię wsparcia GNU/Linuksa, doszedłem do wniosku, że skoro sterownik radeonhd nie jest gotowy, mógłbym używać sterownika Catalyst (fglrx), skoro w przypadku kart nVidii nie używałem nv ani nouveau, lecz właśnie sterownik zamknięty. Co w końcu w nim takiego złego? Działał dobrze. Nie jego wina, że nie dostarczał akceleracji wideo (PureVideo nie-HD z GeForce'ów > 8xxx nie ma odpowiednika na Linuksa).

Z ciekawostek dodać może, że UVD jest obsługiwany dzięki API zaprojektowanemu początkowo przez Intela, VA-API (libVA). Z cieszących mnie wiadomości, XBMC otrzymał już obsługę VA-API, a na Flasha przyjdzie nam pewnie chwilkę poczekać. Z jeszcze większych ciekawostek, VA-API posiada także zaplecze dla kart na chipsecie nVidii, co oznacza równość obydwu producentów na tym poletku, choć dzięki zewnętrznej firmie .

Wracając do samych kart, cenowo bardzo by mi się to opłacało. Na pewno bardziej niż wymiana płyty głównej (11-letnia analogowa karta TV na PCI), pamięci (DDR) i ew. procesora (socket 462/socket A).

Zwrotu za 7300 GT był całkiem spory, pomimo długiego czasu użytkowania. Z tego tytułu z dołożeniem niewielkiej kwoty dokonałem zakupu 7600 GS, z zaufania do marki nVidia i jej wsparcia GNU/Linuksa.

Gdybym natomiast za 7600 GS otrzymał pełną kwotę (249,-), za kolejną niewielką dopłatą miałbym już tego Radeona HD 4650 .

W poniedziałek miną dwa tygodnie od oddania karty na gwarancję. Miejmy nadzieję, że znaczy to zwrot pełnej kwoty, bo tego mi do szczęścia potrzeba. Liczę, że uniksowi użytkownicy kart ATI, szczególnie wspomnianych, wypowiedzą się trochę na temat tych kart, bo napaliłem się ogromnie (; .

PS Zgadza się, wpis ten jest swego rodzaju rehabilitacją za dłuuu(…)gie wakacje od blogowania. Musicie mi to wybaczyć, liceum zabija inicjatywę ^^ .

Najnowsza stabilna gałąź kompilacji wprowadza wiele zadowalających zmian.

Pisałem już o kartach w KWin. Oprócz warstwy funkcjonalnej, wizualna także nie pozostaje zaniedbana. KDE uporządkowało bałagan dot. obramowań okien Oxygen i jego forków, łącząc je wszystkie z powrotem w zunifikowany, rozszerzony Oxygen.

Nie są to jedyne „małe zmiany”, zadowalające użytkowników. Nareszcie możliwe będzie automatyczne montowanie urządzeń.

Wygląda na to, że KDE po rewolucji a następnie wyścigu funkcjonalności zaczyna porządkować wszystko w spójne, gotowe dla ludzi, środowisko graficzne.

SUSE Studio obsługuje już 11.2

Serwis, pozwalający stworzyć dostosowany obraz systemu, został dostosowany do budowania obrazów w oparciu o SUSE 11.2.

Pracownicy Novella skupiają się teraz na mechanizmach aktualizacji istniejących projektów z 11.1 na 11.2. Z pewnością nie będzie to łatwe, ze względu na typowe zmiany w repozytoriach (przenoszenie pakietów, usuwanie), aktualizacje oprogramowania (bywające problematyczne) i inne trudności.

Około połowa Amerykanów deklaruje gotowość zapłaty za informacje

Przywykliśmy do kupowania gazet i do darmowego dostępu do wiadomości w Internecie. Jest to sytuacja o tyle komfortowa, że większość pożądanych przez nas, jest za darmo. Spora część z nas przywykła do omijania stron, na których wymagana jest opłata. Szczególnie tych mniej znanych. Czasami bywa to ryzykowne.

Ponadto istniejąca w Internecie konkurencja pozwala chętnym zapłacić na jednej stronie, a na innej znaleźć to samo za darmo. Serwisy internetowe uczą się zarabiać na reklamach.

Tymczasem Amerykanie, zapytani o wiadomości w Internecie, deklarują chęć zapłaty.

Amerykanie skłonni są „sypnąć” 3$ miesięcznie, natomiast Europejczycy 7. W pierwszej chwili na słowo „opłata” dostałem czkawki, jednak około 20zł miesięcznie nie wydaje się majątkiem, jakiego byłoby mi szkoda.

I szczerze powiedziawszy, sam byłbym także skłonny płacić za bezstronne, napisane przez inteligentnych ludzi, informacje. Sensacje o świńskiej grypie, dwutlenku węgla, czy innych informacji, gdyby można było oznaczyć za spam, z pewnością bym oznaczył.

Nie rozumiem, dlaczego higieny i oszczędności (właściwie zdrowego rozsądku i pozbycia się rozrzutności) uczy się w taki „terrorystyczny” sposób. Nie potrzebuję unijnego zakazu sprzedaży zwykłych żarówek na rzecz kompaktowych świetlówek. I tak ich używam, głównie ze względu na oszczędność, ale także nie mogę narzekać na nieróżnorodność kształtów i kolorów.

Phoronix ogłasza wyniki swojej ankiety nt. X.Org, sterowników i obsługi kart graficznych na Linuksie

Znany z dobrych i miarodajnych testów dystrybucji, a także opisów sprzętu graficznego, serwis Phoronix, jakiś czas temu ogłosił ankietę o tejże tematyce. Zapytał o sterowniki, o najbardziej interesujące technologie, o ilość używanych ekranów, funkcji kart graficznych, czy rozdzielczość ekranu.

Z wyników dowiadujemy się, że pomimo ułomności otwartych sterowników a tym samym przymusu stosowania zamkniętych dla funkcjonalności 3D, przoduje NVIDIA. Dowiadujemy się także, że otwarte sterowniki dla kart AMD (ATI) muszą być naprawdę używalne, bo aż 54% użytkowników preferuje je zamiast zamkiętych.

Około dwóch trzecich użytkowników używa menedżera okien i kompozycji (m.in. efekty pulpitu).

Większość zapytanych ma monitory o rozdzielczości 1280×1024 lub większej.

To tylko część wniosków. Więcej w serwisie Heise.

Moim zdaniem, 1280×1024 to strasznie mała i beznadziejna rozdzielczość. Większe czarne pasy w filmach. Fakt, że więcej pionowej przestrzeni (korzystne podczas przeglądania Sieci). Ja preferuję obecnie ekran panoramiczny.

Mozilla zapowiada przyspieszenie prac na Thunderbirdem… I wydaje trzecią jego wersję

Nie jest to już chyba pierwszy raz, kiedy Mozilla to obiecuje. Jak zwykle, tym razem, także nie zdradza, co nowego wprowadzą.

Niewiele później, wydanie 3.0 zostaje oficjalnie ogłoszone.

• Gecko 1.9.x pod maską,
• Lepsza współpraca z Gmailem,
• Lepszy kreator kont,
• Na wierzchu lepsza integracja z systemem, karty.

To tylko niektóre, najbardziej zauważalne zmiany. Sprawdź sam, czy dasz się bardziej zaskoczyć .

Zwykłem używać Thunderbirda, jednak jak szybko Akregator (agregator RSS z KDE SC) stał się zwinny i stabilny, porzuciłem RSS Owl i Tb na rzecz programu Kontact (PIM). Lubię integrację, a lekkość programów Akregator i KMail sprawia, że wymiana wiadomości e-mail i czytanie RSS są naprawdę przyjemne.

Ankieta dot. ikon KMail

KDE, już tradycyjnie, pyta o to, jak użytkownicy rozumieją ikony w oprogramowaniu. Co mnie zaskoczyło i zmotywowało do napisania o tym, to obecność polskiego tłumaczenia.

Angielski, niemiecki, hiszpański i polski. O czym to świadczy? Miejmy nadzieję, że zwiększającej się aktywności polskich społeczności wokół open source, skoro tzw. „marna ankieta” zyskuje tłumaczenie na język naszych ojców .

Instantbird 0.2 β 1

Projekt Instantbird ogłosił wersję beta drugiej podwersji swojego komunikatora, napisanego w XUL z użyciem JavaScriptu, bazującego na bibliotece libpurple, znanej dzięki Pidginowi.

Wydanie to wprowadza bardzo wiele zmian, które mogą naprawdę zdziwić, jak mały projekt małymi kroczkami się rozwija (; .

• W oknach ulepszono karty: umożliwiono przestawianie ich za pomocą przeciągania i upuszczania, umożliwiono także ich przewijanie, gdy się nie mieszczą na szerokość, a także odłączanie i przyłączanie kart z/do okien rozmowy.
• Dodano okno preferencji, podobne do tego z Firefoksa i Thunderbirda.
• Pole tekstowe okna rozmowy dostosowuje swoją wysokość do ilości tekstu.
• Dodano (domyślnie wyłączone) powiadomienia (na Maku użyto Growl).
• Oczyszczono menu, a na Maku ulepszono ich współpracę z systemem.
• Kolejne protokoły komunikacyjne mogą być dodawane jako rozszerzenia.
• Umożliwiono tłumaczenie programu.
• Dodano obsługę emotikon oraz domyślny ich pakiet.
• Dodano obsługę stylów okna rozmowy, znanych z Adium.
• Poprawiono stabilność i zaktualizowano program względem bibliotek, na których bazuje.

I wiele, wiele więcej.

Mam ogromną ochotę, jak się program sprawuje i lada moment to uczynię. Pozostaje mi tylko dokończyć ten wpis, i nauczyć się z matematyki (; .

Oprócz naprawdę interesujących (mnie) wieści, mogę się z Wami podzielić, jeżeli jeszcze o nich nie wiecie, nowościami dot. Google Chrome, systemu patentowego UE, czy zarządzania kolorami w Firefoksie.

Nadszedł listopad. Złota, polska jesień przeradza się w paskudną, wynarodowioną (bo nikt się do niej nie przyznaje) chlapę/pluchę, jak kto woli. Mokro, zimno, nieprzyjemnie.

W czasie deszczu, gdy dzieci się nudzą… Mogą poeksperymentować :] .

Ostatnimi czasy wydano wiele nowych wydań dystrybucji Linuksa. Ubuntu 9.10 (i odmiany), openSUSE 11.2, Mandriva 2010.0. Każda z nich bardzo się zmieniła.

Oprócz nowych wersji systemów, nadchodzą odświeżone i ulepszone aplikacje. Według harmonogramu Firefoksa, pierwsze wydanie z serii 3.6 powinno nadejść lada moment.

Skłoniło mnie to pewnych przemyśleń.

Ergonomia i takie tam

Od przesiadki na KDE4 nie widzę nic lepszego. Brak mu może łatwości zmiany wyglądu niczym kameleon, czym lekką ręką chwali się GNOME, bo silniki mają rozbudowane wachlarze opcji a motywy instaluje się i zmienia bardzo łatwo. Brak mu też takich doków jak AWN czy Cairo Dock (Daisy to kiepski żart). Pisałem już o tym. Jest lżej, szybciej, przyjemniej.

Zmieniłem także drastycznie Firefoksa. „Schromowaciłem” go, wziąłem sobie do serca prawa Fittsa. Mówi ono między innymi o wykorzystaniu krawędzi ekranu. Zauważyć można je bardzo łatwo np. w Windows i GNOME (przycisk menu Start czy menu Aplikacje/Miejsca/System można kliknąć najeżdżając na samą krawędź ekranu, nie ma tam żadnego odstępu).

Firefoksowi przeniosłem karty na górę ekranu, pasek tytułowy kompletnie wyłączyłem, zyskując około 30px. Zainstalowałem rozszerzenie autoHideStatusbar oraz URL Tooltip, dzięki którym zyskałem jakieś 20px w pionie, URL stron w dymku i pływając pasek statusu, gdy potrzebna mi do szczęścia któraś ikonka.

Mogłem użyć rozszerzeń Hide Caption czy podobnych, jednak nie działały one tak, jak bym sobie tego życzył. Zależy mi teraz tylko na przyciskach okna jako przesuwalnych przyciskach paska narzędzi i zwykłych obramowaniach okien dla wyskakujących okienek.

Z racji posiadania panoramicznego ekranu, mogłem sobie pozwolić na zmniejszenie szerokości okna Firefoksa i rezygnację z maksymalizacji. Przeniosłem także okno maksymalnie do prawej krawędzi ekranu. Dzięki temu mogę bez odrywania oczu od czytanej treści, przejść na skraj ekranu i kółkiem złapać pasek przewijania (moje ulubiona zachowanie kółka na pasku przewijania).

Ergonomia w każdym calu. Oprócz tego, zrezygnowałem z ikon wielkości 22×22/24×24 na rzecz 16×16. Usunąłem także wewnętrzny margines/dopełnienie (padding). Nie zrezygnowałem jednak z paska zakładek. Menu jest niewygodne.

Zyskałem chyba maksimum w pionie :] .

Firefox

Z załamania prędkością jego działania stworzyłem nawet nowy profil, do którego przeniosłem wszystkie rozszerzenia i ustawienia. Ale nic to nie dało. To obszerna historia zawsze go spowalnia. Wydawało mi się, że kiedyś Firefox posiadał opcję usuwania historii starszej niż ustalona w opcjach. Obecnie istnieje opcja przechowywania historii starszej niż wybrana. Nie tego mi do szczęścia potrzeba.

Samego interfejsu KDE nie potrafię ogarnąć na tyle, by zyskać w pionie dzięki panoramie, a nie stracić na wygodzie.

Dobrze, mniejsza już o te ergonomie i inne pierdoły .

Z ważnych rzeczy, stwierdziłem także, że moja najlepsza dystrybucja Linuksa musi mieć w pakietach Firefoksa i XBMC. I Firefox ten musi śmigać ładnie.

Wycieczki

Ostatnimi czasy udało mi się przetestować kilka dystrybucji.

Ubuntu 9.10

Tu było ciekawie. Bardzo. Pobrałem ISO, wypaliłem na moje CD-RW, stworzone do tego celu. Uruchomiłem LiveCD. Zobaczyłem wyłącznie protest monitora. Nie chciał wyświetlić nic w rozdzielczości 2048×1536 z odświeżaniem pionowym równym 93KHz. No cóż. Nie miałem więcej czasu, żeby się pobawić. Kombinowałem z X.Orgiem, ale nic z tego nie wyszło. Ba, odpalałem nawet dpkg-reconfigure i nic mi nie pomogło. Lubię minimalizm, ale pusty ekran z komunikatem błędu i trybem bezpiecznym nic nie zmieniającym, system odpada na wejściu.

Zanim przeszedłem dalej, poużywałem trochę LiveCD 9.04 i byłem zachwycony działaniem Firefoksa.

Mandriva 2010.0

De facto przypadek skłonił mnie do spróbowania jej. Byłem tradycyjnie zachwycony tapetami i ekranami powitalnymi. Pochwaliłem DrakConfa, po czym mógłbym go tylko pogładzić po głowie. Brakowało mi wielu opcji. Dla Makowców byłaby to dobra dystrybucja, bo zawiera absolutne minimum opcji w centrum konfiguracyjnym. Nie komplikuje sprawy. Edycja One, którą pobrałem, zawierała pełne spolszczenie, sterowniki nVidii i bodajże nawet Flash Playera. Fajna sprawa nie musieć bawić się ze sterownikami. Tylko te usańskie patenty…

openSUSE 11.2

Nie zdecydowałem się na aktualizację z 11.1 nie tylko dlatego, że miałem na dysku Mandrivę. Uważam, że odświeżenie systemu dobrze mu robi.

Zaimponował wyglądem (rozciągnięty ekran powitalny ledwo daje po sobie poznać, że jest rozciągnięty¹). Nie ma drastycznego przyspieszenia ani startu systemu, ani aplikacji. Ot świeższe aplikacje i nowy wygląd. Nie mam co się rozpisywać.

Zaimponował mi jeszcze jednym. W bugzilli Novella zgłosiłem, że X.Org na LiveCD 11.1 używa nieodpowiedniej rozdzielczości. Dowiedziałem się, że sterownik nv (otwartoźródłowy) nie obsługuje GeForce 7600 GS o danym ID. Błąd ten zgłosiłem nawet upstream w bugzilli Freedesktop. Po uruchomieniu LiveCD 11.2, zauważyłem, że zastosowana rozdzielczość jest prawidłowa. Upewniłem się i sprawdziłem logi X.Org – załadowany został sterownik nv, a nie fbdev. Oznacza to zastosowanie zmian lokalnie przed wysłaniem ich upstream. Co za tym idzie, dzięki mnie otwarty sterownik będzie obsługiwał szerszą gamę urządzeń, a ja mogę się cieszyć odpowiednią rozdzielczością na LiveCd bez zamkniętych sterowników .

Ulepszono integrację Firefoksa z KDE4 z racji domyślnego jego wyboru na DVD². Ogólnie na plus, chociaż za prędkość startu i działania Firefoksa, powinno im się dostać po łapach³. Da się to zrobić szybciej. Prezentuje to Ubuntu. Zainstalowany system ⁴ prezentuje start Firefoksa trwający raptem 4s!

Uogólnienie

KNetworkManager to szajs. Przynajmniej w obecnych wydaniach. Bez pomocy iwconfig nie potrafi połączyć się z WiFi, ma tendencje do zrywania połączeń. Musiałem się go pozbyć na rzecz staromodnej statycznej konfiguracji. Czasami jest ona za wolna i KOrganizer zdąży pokazać mi komunikat błędy, ale nie jest to tragedia. W sumie to zastanawiam się, czemu on wyskakuje, bo ani KMail ani Kontacta nie używam. Za wolne (Akregator) i niewygodne (nie ładują wszystkich danych dla widoku podsumowania, a oczekują na aktywację każdego modułu z osobna).

Rozwój KDE i GNOME

Dwa najważniejsze środowiska graficznej Linuksa (i nie tylko) rozwijają się w zawrotnym tempie.

Obydwa wzięły sobie za cel rewolucję, choć założenia są nieco inne.

KDE4 zniosło ograniczenia technologiczne KDE3, z którymi deweloperzy chcieli walczyć już wcześniej. Pozwoliło na dynamizację rozwoju, dało okazję do uporządkowania interfejsu i przemyślenia go. Nie usunęło jednak opcji, dzięki którym 4.x wyglądać może jak 3.x .

Karty w KWin

KWin, menedżer okien KDE, dzięki Google Summer of Code nabawił się funkcjonalności kart. Wprawdzie nie jest póki co stworzenie natywnego odpowiednika Chrome z kartami w pasku tytułu, ale podejrzewam, że długo to nie zajmie, nim będzie to możliwe. Jest to funkcjonalność, która przydałaby się np. Firefoksowi-Qt (o którym mało niestety słychać) i umożliwiła przeniesienie szkiców w życie, z użyciem natywnego API, a nie XUL-owych zabawek. Fajna sprawa.

GNOME z kolei w swojej trzeciej generacji stawia sobie za cel postawienie działania na pierwszym miejscu. Dlatego zintegrowało w menu widok pulpitów, aplikacji, dokumentów. Usunęło póki co (w GNOME Shell) obsługę apletów. Rozwinęło Mutter (menedżer okien używający Cluttera). Swoje gry uzależniło od Cluttera (co dało im szybkość i nowe możliwości). Podsystem dźwiękowy uzależniło od PulseAudio (za co użytkownicy napotykający błędy potrafią przeklinać deweloperów albo plują sobie w brodę). Stworzono także Zeitgeist, czyli jeden wielki dziennik. W oparciu oń, powstał system plików i pseudoprotokół FUSE, które razem zaprzęgnięte, pozwalają przeglądać system plików w zależności od daty użycia.

Jeżeli o mnie chodzi – marnotrawienie mocy komputera. Moje dane są uporządkowane i nie potrzebuję żadnej dodatkowej pomocy w ich odnajdywaniu. Ba, nawet Nepomuka wyłączyłem.

GNOME 3.0

Wniosek końcowy

Mam ładny pulpit .

Mój listopadowy pulpit

QtCurve

• openSUSE 11.2
• KDE 4.3.3
• Tapeta: Japanese Maple Leaf
• Styl Plasmy: Glassified
• Styl Qt i GTK: QtCurve z własnymi ustawieniami (należy zapisać jako plik z rozszerzeniem .qtcurve i zaimportować)
• Schemat kolorów: Norway (nie mam pojęcia, skąd pochodzi)
• Ikony: Oxygen
• Obramowania okien: Oxygen

System ma mi zapewnić płynne działanie przeglądarki internetowej, czyli nienagannie dobry dostęp do usług internetowych i rozrywkę na poziomie ⁵. Niestety w openSUSE 11.2 muszę trochę poczekać na spaczkowanie XBMC, lecz już wiem, że ludzie Packmana pracują nad tym, a przynajmniej są świadomi, że ludzie czekają. I radzą cierpliwości .

Musiałem jednak pójść na kompromis. Poczekam na XBMC i nie będę instalował Kubuntu. A byłbym gotów. Czyste KDE4, które lubię, szybki Firefox, XBMC w repo. Wkurzałbym się tylko na standardowy pluralizm repozytoriów. Większy niż w openSUSE.

No i nie mógłbym zainstalować swoich pakietów, bo musiałbym nauczyć się tworzyć deby, a tego mi się nie chce i nie mam na to czasu ^^ .

Bilbo

Wszystko za sprawą programu Bilbo. Jest to, najzwyklej mówiąc, edytor blogowy . W repozytorium KDE:Community leży odświeżony pakiet, jednak jego plik spec nie uwzględnia jednej ikony (konkretniej dwóch plików – ikony w dwóch rozmiarach), przez co nie buduje się poprawnie. Build Service nie pozwala obecnie na proponowanie zmiany w pliku z uwzględnieniem diff-u (a przynajmniej nic mi o czymś takim nie wiadomo), więc pozwoliłem sobie pakiet podlinkować w swoim „domowym” repozytorium i dodać pliki do listy.

Nim pakiet z KDE:Community zostanie poprawiony, można program zainstalować z mojego repozytorium. Zainstaluj bilbo home:livioplZainstaluj bilbo KDE:Community

Program trochę się buntuje przed własnym kodem HTML i usuwa własne klasy itp., jednak z czasem na pewno nauczy się, że autor wie lepiej .

Z interesujących funkcji można podać edytor WYSIWYG, edytor HTML z podświetleniem kodu i podgląd wpisu bez wysyłania go, z użyciem aktualnej skórki (z WordPress działa wzorowo, nie licząc drobnostki w postaci zamiany emotikon). Do podglądu używa albo KHTML albo WebKit (stawiam nań ze względu na zawarcie go w Qt). Z zaskakujących funkcji, uczy się z doświadczenia. Podczas pisania wpisu, podpowiada użyte już słowa.

Bilbo, pokazujący podgląd wpisu

Gorąco polecam przynajmniej test tego programu ze swoim blogiem, mnie bardzo się spodobał i, jeżeli dobrze pójdzie, będę go używał .

Niech no tylko dorobi się wrzucania obrazków do ScrnShots.com z użyciem publicznego API, które to udostępniają, oraz tolerancji dla spersonalizowanego kodu HTML. Brak wstawek (ang. snippet) mogę przeżyć, bo używam na warstwie plazmoidów (funkcja Dashboard z OSX :] ) plazmoidu „Wklej”. Spełnia on swoje zadanie bdb.

Upstart a Fedora

Pora na półobrót innej beczki.

Fedora od kilku wersji zamiast antycznego, zabytkowego SysVInit używa Upstart, wynalazku Ubuntu. Niestety, usługi były uruchamiane w trybie wstecznej kompatybilności, co nie zwiększało prędkości uruchamiania ani zamykania systemu.

Ku mojej radości, 30. sierpnia (jak na ironię, wpis ujrzałem w czytniku dzisiaj) pewien człowiek zajął się konwersją usług ze starego formatu, na nowy.

Upstart potrafi uruchamiać usługi asynchronicznie oraz rozwiązywać zależności między nimi, by uruchomić wszystko w odpowiedniej kolejności, gdy tylko wymagana. Pozwoli to skrócić czas uruchamiania systemu o czas uruchamiania usług niezależnych od żadnej innej.

Teraz tylko czekać na porównania dystrybucji na Phoronix i masę wpisów na blogach z uwzględnieniem wykresów z programu bootchart ^^ .

Jako, że nie używam Fedory, a jedynie śledzę nowinki w niej i im kibicuję, poczekam cierpliwie, aż taka sama rewolucja zajdzie w openSUSE . Chociaż ostatecznie wystarczy mi naprawa małych „papercutów”. Coś w stylu tego, co Canonical zorganizował, ale nie w takich banalnych kwestiach .

Tak dawno nie pisałem, że lepiej coś pochwalić, niż rzucać mięsem. W taki upał byłoby to niestosowne. Zleciałyby się sępy i jakieś robactwo, a tego nie chcemy ¹ .

KDE4 (tutaj: 4.3.x) to środowisko niezwykle elastyczne, funkcjonalne i… Ładne „prosto z pudełka”.

Mój obecny pulpit – KDE4.

Oczywiście nie przeżyłbym długo z domyślną konfiguracją, więc ją dostosowałem .

Tablica

Styl Oxygen z własnymi kolorami, własna tapeta, własna konfiguracja panelu, własny dobór plazmoidów na pulpicie, na panelu i tablicy (zerżnięty dashboard z OSX) . Nawet własny motyw Plasmy – mieszanka stylów Aya i Air.

Cóż mogę powiedzieć, jest niezwykle wygodnie. Nie muszę otwierać menedżera plików, by je przejrzeć, nie muszę otwierać kalkulatora, konwertera jednostek. Ba, nawet przeglądarki internetowej nie muszę w sumie odpalać, ale dalej to robię, bo plazmowe maleństwo, oparte o – zgaduję – KHTML, to nie jest to, czego pożądam do szczęścia, nirvany, czy czegoś tam.

Prócz tego, że jest wygodnie i ładnie, jest naprawdę funkcjonalnie i szybko ².

Jeżeli jeszcze nie wspominałem, udało mi się przesiąść z Compiza na KWin i, pomimo posiadania karty graficznej nVidii, jest całkiem sprawnie i ładnie. Szybciej niż na Compizie z tymi samymi efektami ^^ . Brak KWinowi pierdyliarda animacji i wtyczek do jednej funkcji każda, choć rozproszeniem we wtyczki zaczyna dorównywać, ale bije starszego kolegę po fachu w szybkości wykonywania pracy.

Naprawdę, włącza się prawie ładnie i prawie płynnie ³.

BasKet

Kontact

Plazmoid szybkiego dostępu

Udało mi się porzucić aplety panelu GNOME na rzecz plazmoidów KDE, udało mi się przesiąść z Tomboya na BasKet, prawie udało mi się przesiąść z Thunderbirda na Kontact (przy okazji Akregator, integrujący się dzięki KPart, przejął funkcje Briefa i później używanego Google Readera⁴).

KWordQuiz

Znalazłem ciekawe oprogramowanie do szkolenia mojego słownictwa, KWordQuiz. Potrafi ono importować i eksportować z/do CSV i swojego, spreparowanego HTML, więc pod tym względem jest całkiem imponujące. Jak widać na obrazku, nie jest jeszcze wolne od głupich błędów, bo to przecież nie jest nic poważnego, że zżera kawałki wybranych odpowiedzi.

Skoro mówimy już o imporcie i eksporcie do czystego tekstu, BasKet nie jest wcale gorszy i może dumnie, ze swoją wiklinową rączką, wypiętą do przodu, stanąć w szeregu. Dobrym dowodem jest możliwość przypinania notatkom emblematów, które w swoich właściwościach mają pole tekstowe o nazwie „tekstowy odpowiednik”. Słodkości ^^ .

Z tego, czego pochwalić nie mogę, muszę wymienić kardynalne programy KDE.

Amarok

Odtwarzacz, który był niegdyś dumą projektu KDE, przez zmiany w silniku i interfejsie jest w obecnej fazie ubogi jak kobieta, która codziennie po kilka razy grzebie w śmietniku. Ale ma potencjał, zupełnie jak ona. Ona ponoć wyposażyła syna w komputer i dostęp do Internetu. On miał w pierwszej generacji nawet korektor graficzny (teraz mówicie: „wooow”, bo naliczyłem pięciu odtwarzaczy z takimi umiejętnościami: XMMS, BMP, Audacious, Banshee, Songbird, nie umiem liczyć do sześciu). Teraz nie ma on nic, prócz list odtwarzania, bibliotek (lokalnej, przenośnych – na urządzeniach, i prawdopodobnie już czegoś więcej) i możliwości odtwarzania z losowością i powtarzaniem.

Kopete

Proszę mi tu tylko nie narzekać, że odgrzewam kotlety, ale jak na „plakatowy” komunikator projektu, jest dalej paskudnie źle. Ból i czarna rozpacz. W dalszym ciągu wysyłanych jest wiele powiadomień na XMPP jednocześnie ⁵, obsługa GG kuleje, interfejs jest niewygodny i nieprzemyślany.

Kaffeine / KMPlayer / SMPlayer / Dragon Player

W sumie jestem takim ignorantem, że gubię się już, który należy do projektu KDE, a który nie. W każdym razie każdy z osobna jest na tyle ułomny, że zmuszony jestem używać Totema. Serio, używałbym chętnie XBMC, ale ukochane media center radzi sobie z PulseAudio na KDE4 gorzej niż na GNOME, czy w ogóle gorzej niż cokolwiek w KDE4. Powiem więcej, nie obsługuje napisów w formacie TMplayer / VPlayer ⁶.

Zdawało mi się, że miałem skupić się na KDE…

Ach, tak, już wiem.

gTVG

Czytnik XMLTV. Nie znalazłem ani programów, ani plazmoidów. Naprawdę tak ciężko ułatwić mi życie, żebym używał kolejnej aplikacji w GTK, skoro całe środowisko jest w Qt4? Był jakiś taki projekt pod skrzydłami KDE, LinTV, o którym ciężko cokolwiek, poza tygodnikami, wspominającymi o nim, znaleźć w Internecie. Nie ma ani strony internetowej, nie ma nawet obrazków z nim w roli głównej. Jest tylko źródło, w SVN bodajże.

Podsumowanie

Podsumowując mój błyskotliwy wywód (obrazki błyszczą, nie?), muszę powiedzieć, że jestem w szoku. Tak, w szoku. Znowu wylądowałem na KDE. Zwykłem używać tego środowiska, gdy zaczynałem linuksową przygodę. Później poznałem GNOME, długo go używałem, lecz jego czasowe spowalnianie, brak widocznego rozwoju, zniechęcają. Zapomniałbym o najlepszym.

Robienie rewolucji w interfejsie (vide chowanie sprzętowych regulatorów głośności), w bibliotekach i API, nim ważny komponent stanie się stabilny. Mówię o PulseAudio. W okolicach 0.9.10 zaszła w nim spora rewolucja, która namieszała nieźle na biurkach użytkowników dystrybucji z domyślnym PA. Dosłownie zatrzęsła nimi. Na nieszczęście dla nas, już wtedy zaczęto PA wciskać w GNOME i kolejne dystrybucje. Zdaję sie mówić z jakąś nienawiścią, ale to tylko takie wrażenie. Red Hat zatrudnił faceta, by naprawił to, co jest skopane, a on przysporzył problemów, zacząć bluzgać gorzej niż Linus w (de facto ichniej) bugzilli i się wymądrzać na lewo i prawo, albo usprawiedliwiać swoje błędy i to, że pozbawił wielu użytkowników dźwięku, a zapewnił im stratę masy czasu i nerwową rozrywkę.

W KDE spodobała mi się idea rewolucji. KDE3 potrzebowało zmian. Zarówno technologicznych, jak i praktycznych. Najzwyczajniej w świecie robiło się nudno, odkrywano ograniczenia, nowe potrzeby, nowe rodzaje funkcjonalności.

KDE4 poszło dokładnie w takim kierunku, jaki mi się spodobał. Chciałem rewolucji w interfejsie, w funkcjonalności, ale nie wymieniania jej na abstrakcyjne idee i totalne rewolucje mojego komputerowego myślenia, co robi GNOME swoim Zeitgeistem czy Shellem. Nie podoba mi się to i kropka. Mam porządek na dyskach i nie potrzebuję dziennika, który powie mi, co i kiedy użyłem. Nie chcę menu na cały ekran, które pokaże mi wszystko, w jednym miejscu. Wolę mieć menedżer informacji osobistych, który integruje klienta poczty i czytnik RSS. Nie wszędzie „wszystko w jednym” to dobry pomysł. Z reguły „wszystko w jednym, to wszystko do niczego”. Warto o tym pamiętać.

Da się coś jeszcze podsumować? Może podsumowanie podsumuję? Hm, tak, to będzie innowacyjne.

Podsumowując moje podsumowanie, polecam każdemu, przynajmniej spróbować, KDE4, bo naprawdę warto. I tak, jest KDE4 na Windows ⁷. Co za ironia losu ^^ .

PS1.

Jeśli chodzi o argument, że nie ma innych darmowych blogów, gdzie można podpiąć własną domenę i mających obsługę jabbera to: po pierwsze, Jogger nie jest darmowy (ani wolny jak mowa, ani darmowy jak piwo!), po drugie, nie mam podpiętej domeny (jak widać), po trzecie, jabber może i ułatwia kontakt (ale czy naprawdę? z jabbera korzysta jednak niewielu ludzi), ale skłania do krótkich, nieprzemyślanych komentarzy, po czwarte, są rzeczy, za które warto zapłacić. Wolność jest jedną z nich.

Z bloga roziego, który to przeniósł bloga w inne miejsce.

Uważam to za naprawdę dobre wyjaśnienie, dlaczego można przenieść się z Joggera. Przez pewien czas od kupienia domeny i zagnieżdżenia się u ^klisiu.a na serwerze czułem coś w rodzaju poczucia winy, straty, żalu. Teraz jednak wiem, że moja decyzja była uzasadniona nie tylko kwestiami użytkowania .

PS2: Jeżeli na blogu dozwolone jest dedykowanie wpisów, warto by zadedykować ten wpis pewnemu marudnemu człowiekowi (o ksywce, która mi się osobiście nie podoba, bo nie znoszę tego filmu, nic osobistego) – matriksowi, który to wciąż upomina się, że nie nie ma co czytać w pra wolnym czasie i Sowie Blogowej (nie mogłem się zdecydować, gdzie linkować ^^ ), która jest mądra i zmotywowała mnie do przyłożenia się do nauki niemieckiego, co widać w używanym tłumaczeniu systemu, notatce na pulpicie i tym wpisie. Nie byłoby go, gdybym nie spojrzał na BasKet i jego możliwości gromadzenia różnych informacji w jednym miejscu. Przy okazji warto wspomnieć, że podczas pstrykania zrzutów ekranu, wypełniłem dodatkowy arkusz w KWordQuiz i trochę się pobawiłem .

PS3: BasKet i WordPress zasługują na kopniaka w tyłek. To, że kopiuję jakoś-tam sformatowany tekst, nie znaczy, że ma być wklejony z jakimś śmietnikiem w postaci dodatkowych spanów ze stylem w parametrze. Pobłogosław edytory tekstu za funkcję zastępowania tekstu, ułatwia życie.

PS4: Zemanta ma kopniaka w tyłek i zostaje zwolniona. Ewidentnie pluje zbędnie rozchlapczonym kodem. Nie potrzebuję listy definicji do wstawienia obrazu, na ironię, trochę semantyki w kodzie ⁸! Apture też coś chyba napluło w kodzie, bo Firefox, przy ładowaniu strony wyświetla na pasku stanu komunikat o pobieraniu z apture.com. Nie dadzą mi ułatwić życia bez skomplikowania go w innym miejscu.

W GIT projektu GNOME dokonuje się odświeżenie zestawu ikon GNOME. Po raz drugi, gdyż pierwsze odświeżenie to było przejście na styl Tango! .

Pidgin z ikonami statusu użytkownika GNOME

1. Pobierz paczkę.
2. Rozpakuj poleceniem tar -jxf pidgin-gitv3.tar.bz2.
3. Z poziomu katalogu pidgin-gitv3, skopiuj i zastąp ikony poleceniem sudo/su -c 'cp -R * /usr/share/pixmaps/pidgin/'.

Jeżeli Ci tego do szczęścia potrzeba, możesz uprzednio zrobić kopię zapasową katalogów status i tray.

PS: Chwilowo miałem wyłączone GlobalMenu ^^ .

Chciałbym się podzielić instrukcjami, jak tego potwora doprowadzić do działania w sieci o uproszczonym schemacie: Samba – router – Windows XP/Vista, gdzie obydwa komputery otrzymują automatyczny IP z serwera DHCP,

Firewall

Najważniejszy etap. Konfiguracja bramy ogniowej. Bez straży pożarnej się nie obędzie. Proszę nie bić za paskudny motyw GTK na zrzutach ekranu, ale nie chciało mi się przenosić motywu z ~/.themes do /usr/share/themes .

Dozwolone usługi

Należy zezwolić trzem usługom na działanie. Serwer Netbios umożliwi między innymi odwzorowywanie nazw i adresów IP (gdyż jest protokołem komunikacyjnym), a czym jest klient i serwer Samba, nie muszę chyba tłumaczyć .

Rozgłaszanie

Musimy jeszcze zezwolić na przeglądanie udostępnionych zasobów adresem z wybranej puli w strefie zewnętrznej.

W moim przypadku, router przypisuje adresy 192.168.2.x, więc pula to 192.168.2.0/24.

Konfiguracja Samby

Teraz będzie już z górki . Zaprezentuję, jak skonfigurowana jest Samba (usługi smbd, nmbd i winbind – ostatnia w pakiecie samba-winbind) u mnie.

/etc/samba/smb.conf

• [global] – sekcja globalna
• add machine script = /usr/sbin/useradd -c Machine -d /var/lib/nobody -s /bin/false %m$
• domain logons = No
• ldap suffix =
• netbios name = LIVIO-DESKTOP – rozgłaszana nazwa
• passdb backend = smbpasswd
• security = share – sposób zabezpieczania
• usershare max shares = 100 – maksymalna ilość zasobów udostępnionych przez użytkowników
• usershare allow guests = Yes – zezwolenie gościom na przeglądanie zasobów użytkowników
• wins support = Yes – włączenie serwera WINS Samby (odpowiedzialny za tłumaczenie IP i nazw)
• workgroup = DOMOSTWO – grupa robocza
• domain master = yes – ustanowienie komputera najważniejszym
• local master = yes – jw.
• preferred master = yes – „chyba raczej” jw.
• os level = 65 – ustanowienie poziomu w „walce” o dominację w grupie roboczej
• socket options = TCP_NODELAY IPTOS_LOWDELAY SO_KEEPALIVE SO_RCVBUF=8192 SO_SNDBUF=8192 – ponoć pomocne opcje, zwiększające wydajność
• server string = Komputer Kuby – opis komputera
• dns proxy = no
• guest account = livio – konto gościa
• name resolve order = lmhosts bcast host wins – porządek usług używanych podczas tłumaczenia nazw

Aha, nie potrzeba było grzebać w tablicach routingu itp. To tylko kwestia nieintuicyjnej konfiguracji firewalla .

Otóż, dzisiaj wspomnę o moich obawach, o tym, co mnie żenuje oraz o tym, co sprawia, że się uśmiecham. Więc, do dzieła .

Powiadomienia w Ubuntu

Po tym, jak Mark Shuttleworth opublikował wpis, traktujący o powiadomieniach, projekt Ubuntu rozpoczął wdrażanie jego idei w życie. Szczerze, od samego początku towarzyszy mi obawa, że zmiany, które Mark uważa za pozytywne, dotrą do upstream („góry”) zamiast skończyć się na łatkach.

Bo czy nieklikalne, a za tym niechowalne ręcznie powiadomienie jest dobre? Znika tylko samo. Nie można go samemu ukryć. Zaletą może być z kolei to, że kliknięcia przenikają powiadomienia. Tj. kliknięcie w miejscu, gdzie wyświetlane jest powiadomienie, nie działa na nie, a na to co jest pod jego spodem. Kolejną wadą moim zdaniem, będzie brak przycisków. Przepraszam, ale powiadomienie o wiadomości od znajomego chyba nie jest bezcelowe? Ja oczekuję, że będę mógł na to powiadomienie zareagować i odpisać mu, a Mark uważa, że mam powiadomienie olać i robi, co robiłem. Po części się zgodzę, wiadomość może przeszkadzać, ale to chyba moja sprawa, czy przeszkadzacza (komunikator) pozostawię włączonego, czy nie.

Co więcej, zamiast powiadomień z przyciskami, wyświetlane są okna dialogowe z przyciskami. Ludzie, uruchamiający nowe Ubuntu padają na twarz ze zdziwienia i załamania. Pozwolę sobie nie linkować do takiego wpisu (w stylu „łodafak”), lecz pokazać, jak to wygląda w praktyce.

Pozostawię Wam przyjemność wyrażania opinii na ten temat. Biorąc pod uwagę, że wiele aplikacji może wyświetlać powiadomienia z oknami, życie użytkowników Ubuntu zostanie bardzo umilone.

GNOME 3.0

O nowej wersji jednego z wiodących środowisk graficznych od dawna się plotkuje i tworzy nowe szkice. Moje obawy budzi jednak rewolucja w kwestii organizacji pracy.  KDE4 połączyło Kicker (panele) z KDesktop (aplikacją wyświetlającą ikonki), przy okazji integrując Google Gadgets, pozostając przy delikatnie unowocześnionym i utartym wyobrażeniu pulpitu. GNOME zdaje się chcieć większej rewolucji. Niekoniecznie dotyczącej samego przepisywania czy integracji kolejnych technologii lecz raczej przyzwyczajeń i ogólnej organizacji.

Także wspomina się połączenie panelu GNOME i Nautilusa (komponentu wyświetlającego ikony), jednak w GNOME pojawia się magiczne słówko „Activities” które chętnie przetłumaczę na „Ograniczenie”.

Okrutnie nie podoba mi się idea GNOME Shell, czyli nowego spojrzenia na pulpit. Nie przepadam wprawdzie za KDE4 ale tutaj nie chodzi o ichnią rewolucję czy ideologię, lecz za pewne problemy, o których nie chcę tutaj mówić. Wolę odświeżone spojrzenie KDE4 i tyle.

Jestem jak najbardziej przeciwko GNOME Shell, lecz co ja mogę zrobić, gdy masa ludzi zachwyca się postępem prac nad czymś, co mnie przyprawia o mdłości.

PulseAudio

Z ciekawostek dnia dzisiejszego, wspomnieć mogę o problemach z PulseAudio, które zdecydowałem się projektowi przedstawić prosto w oczy, zgłaszając buga. Jest to o tyle ciekawe, że tym raportem błędu zainteresował się Lennart i zdążył napisać około pięciu e-maili na liście mailingowej pulseaudio-discuss wspominając enigmatycznie o „ludziach z zepsutymi sterownikami kart dźwiękowych” czy o problemach dot. jądra w openSUSE.

Dowiedziałem się między innymi, że PA w wersjach >= 0.9.10 nie został zepsuty, tylko winę za to ponosi na zmianę sterownik NVIDII, firmware Ralinka, konfiguracja kernela czy Creative z ich produktami. Cóż, zamiast zwalać winę na kogo popadnie, wolałbym, by programista (bo takie jest podstawowe zajęcie Lennarta u Red Hata) programował, a nie denerwował ludzi i psuł swoją opinię w Internecie, chociażby bluzgami w e-mailach.

To tyle ze złych wiadomości okołopulseaudiowych. Z dobrych wiadomości, warto wspomnieć o sympatycznych umiejętnościach przyszłych wersji tego daemona.

Przy założeniu, że aplikacje będą się ładnie daemonowi przedstawiać (po nazwie, ikonie i jej rodzaju (odtwarzacz, telefon, itd.)), PulseAudio będzie np. ściszał odtwarzacz, gdy ktoś dzwoni. Bardzo praktyczne, lecz znając ideologiczne zapędy Lennarta i realizację w praktyce, nie obędzie się bez masy hacków na oprogramowane typu Skype, w którym doczekać się takich zmian, to jak powiesić się i zmartwychwstać.

Podsumowanie

Lennart Poettering ma trudny charakter.

Niedawno zainteresowanie programistów tą grą wzrosło. Za sprawą Cluttera.

Drogą ewolucji, Gnometris dorobił się płynności, animacji i ogólnej poprawy błędów, znając życie. Clutter też na tym zyskał, bo przy osadzaniu go w grze, ujawniło się kilka błędów, które już naprawiono .

Gnometris na Clutterze Jasona Clintona na Vimeo.

Gnometris na Clutterze. Zauważcie, że działa na DRI2, które pozwala aplikacji w OpenGL i kompozytorowi współdziałać bez problemów.

Robi wrażenie, prawda ? Tyle klocków a to wciąż płynne.

Gnometris Redux Jasona Clintona na Vimeo.

Gra została zaktualizowana zgodnie ze wskazówkami do poprzedniego wideo!

E, to już zwykłe szpanowanie ;D . Animacje przy usuwaniu linii.

Życzę Clutterowi ekspansji w GNOME, a następnie integracji w GTK, bo coś tak elastycznego się przyda. Akcelerację sprzętową większość z nas ma, więc OpenGL to nie kłopot. Pomyśleć, że Oko GNOME (Eye of GNOME; EOG) miało/ma eksperymentalną gałąź, korzystającą z Cluttera… Tam to dopiero można cuda zdziałać ^^ . Pomysły zostawię Waszej wyobraźni.

Tym razem jednak nie będzie o poczcie, ale dalej o Thunderbirdzie i o tym, jak się rozwija.

Google Calendar od zawsze obsługuje wiele przypomnień – SMS, e-mail, okienko pop-up… Thunderbird już jakiś czas obsługuje podstawowe funkcje Kalendarza Google, ale dopiero niedawno pojawiła się obsługa wielu powiadomień. Wprawdzie na zrzucie ekranu zeznania są niespójne, ale podejrzewam, że wiele nie będzie trzeba czekać na poprawę tej sytuacji .

PST: Ikonki z aktualnego motywu ikon to sprawka userChrome.css .

Brak terminali wirtualnych

Problem, o który podejrzewałem ConsoleKit, jak się okazało, wynikał z błędnego pliku usługi Javy Suna. Usługa zamiast uruchomić się i zwolnić terminal, blokowała go, przez co kolejne usługi podczas rozruchu nie były uruchamiane. Jak się okazało, było jeszcze ciekawiej. Komentarz LSB był wadliwy, przez co było niemożliwe wyłączenie usługi z rozruchu. Musiałem usunąć Javę.

Niestartujący NetworkManager

Każdorazowo po instalacji wyłączam usługi. Oczywiście nie robię tego na pałę, tylko czytam opisy. Stwierdziłem, że network-remotefs mnie nie dotyczy, bo nie montuję zasobów SMB ani NFS ani tym podobnych. Jak się okazało, dopiero po jakimś czasie zlikwidowano ten problem, zmieniając opis usługi. W 11.2 będzie już więc od razu po instalacji wiadomo, że network-remotefs == NetworkManager. W 11.1 dopiero po aktualizacji.

Trzeszczenie PulseAudio

Zniknęło… Samoistnie. Jest to jeden z tych elementów dystrybucji Linuksa, który zawsze płatał mi figle. Teraz tylko czasem słychać zacięcia, nie trzaski, jak skacze zużycie CPU.

Wywrotki X przy logowaniu

Sterowniki nVidii wydają się być stabilne już dłuższy czas, a ja na nie zrzuciłem winę. Problem leżał w ~/.bashrc. Jakakolwiek próba zmiany XAUTHORITY to głupota. Lepiej dokleić xhost +local:root, by aplikacje roota spod sudo ładnie startowały (do /etc/sudoers trzeba tylko do env_keep dopisać DISPLAY i XAUTHORITY).

Wygląda na to, że nabrałem znowu troszkę doświadczenia i rozwiązałem swoje problemy. Mogę więc wrócić do niezwracania uwagi na system .

(tak pewna dziewczyna podlizywała się redaktorowi gazety, choć to nazwa potrawy mięsnej )

Wyszukiwarka Webpin w YaST

Ukryta funkcja w panelu YaST, dołączonym do wydania openSUSE 11.1, została opisana przez Stanislava Visnovskiego na blogu w openSUSE Lizards.

Szkic interfejsu jednokliknięciowej instalacji Garreta LeSage

Miło się składa, że przeglądarka internetowa może stać się wkrótce zbędna do instalacji oprogramowania z niezainstalowanych repozytoriów, jednak wolałbym, by…

1. interfejs ten został zaprojektowany od nowa przez kogoś kto potrafi to dobrze zrobić (jak np. Garret LeSage czy Richard Hughes);
2. interfejs został zintegrowany w menedżerze pakietów YaST w „Repozytoriach” – wyświetlałyby się repozytoria zawierające ten pakiet.

Przyznaję się bez bicia, że nie wiedziałem o żadnym ukrytym module, bo nie przeglądam zawartości każdego nowego pakietu .

Zostałem mocno zaskoczony i odrobinkę uradowany, że programiści postanowili jeszcze bardziej ułatwić życie i wprowadzić wyszukiwarkę pakietów z niezaufanych repozytoriów do YaST-a.

Mam nadzieję, że nie skończy się na tym i podobnie jak dodatkowy interfejs do Banshee, zwany Muinshee, ze względu na skopiowanie go z Muine, stanie się ta funkcja dostępna dla użytkowników, prosta w użyciu, funkcjonalna i wygodna .

PackageKit spod rąk Richarda Hughes

By uruchomić wyszukiwarkę, wystarczy wywołać komendę /sbin/yast2 webpin_package_search (o ile nie mamy /sbin ręcznie ustawionego jako część PATH).

Z uwagi na to, że Stanislav zdaje się lubować w KDE4, poniższy zrzut ekranu prezentuję YaST-a na Qt .

Wygląd Webpin jako modułu YaST-a

Dobre nawyki w obsłudze terminala

W serwisie jakilinux.org pojawił się interesujący artykuł, traktujący o dobrych i złych nawykach w kwestii obsługi terminala.

Osobom nowym pomoże poznać tajniki szybkości, a osobom zapuszczającym już korzenie, pomoże uprościć wykonywaną pracę i uczynić ją bardziej efektywną a zarazem efektowną. Operatory &&, || czy ; potrafią ludziom nieźle namotać w głowach. Szczególnie, gdy nie zostały im w sposób przyjazny wyjaśnione (jako i, lub…).

Jeżeli zastosujecie się przynajmniej do tych kilku małych porad, Wasza historia wywoływanych komend spowoduje konwulsje u nielinuksiarzy .

Kod pocztowy

W przeddzień dostarczenia, wieczorem, otrzymałem telefon od kuriera, że ma dla mnie paczkę z Niemiec, lecz brakuje kodu pocztowego przy nazwie miejscowości. Oczywiście nie było dla mnie problemem podanie tego kodu… Drugi raz. Tak, drugi, bo za pierwszym razem kod podawałem w odpowiedzi na e-maila (w formie danych oddzielonych przecinkiem).

Biorąc pod uwagę, że moja mama pracuje w dziale wysyłkowym pewnej firmy, a UPS tę firmę odwiedza, ona odebrała moją paczkę, nie omieszkała jej obejrzeć i poszpanować (i zrobić przysłowiowego durnia z przemądrzałego, zakręconego na punkcie nowinek z gazet facecika) . O dodatkowej ciekawostce w ostatnim punkcie.

Jak się okazało, zamiast kodu, na paczce widniała cyfra zero.

Zawartość paczki

Od początku wiedziałem, że prócz pudełka znajdę w paczce koszulkę. Mam ją w chwili pisania tego wpisu na sobie i szpanuję po domu . Zaskoczono mnie natomiast dołączeniem latarki, ba, a nawet baterii .

Poszukując gotowych zdjęć pudełka przed wykonaniem własnych (okrutnej jakości; wykonanych telefonem LG Shine), zauważyłem, że na tylnej stronie mojej koszulki jest puzzel, a na koszulce Martina Schlandera jest inny symbol. Czyżby to taki myk, coby się rozróżniać w razie jakiegoś spotkania iKontrybutorów :> ?

W kwestii samego pudełka – odświeżona szata graficzna, nowsza wersja systemu na płycie DVD, dodatkowo dołączona płyta CD z oprogramowaniem niewolnym (nie było tego wcześniej) oraz zaktualizowany podręcznik.

Dodatkowa ciekawostka

Nie owijając w bawełnę, jeden z kolegów mojej mamy z pracy zobaczywszy tę paczkę przypomniał sobie, że jego syn także wybiera się do klasy matematyczno-informatycznej z Linuksem w moim liceum, więc zaproponował, bym się z jego synem spiknął.

Uważam, że jeśli jest rzeczywiście zainteresowany z własnej woli, mogę go podszkolić, by na lekcjach mógł się ponudzić i posiedzieć na Blipie, jak ja, wcale nie chory na Blipozę człowiek .

openSUSE 11.0 sobie chwaliłem. Były mniejsze problemy z nVidią, ale to dotyczy każdej dystrybucji. Gdy tylko wydano 11.1, nie omieszkałem zaktualizować susełka. Problemy tylko zacząły się mnożyć :/ .

• nowy GDM sam zmienia domyślną sesję (po zainstalowaniu KDE4 nie pojawiło się żadne okienko z pytaniem, czy ma być to domyślna sesja, a taką właśnie się stała);
• PulseAudio >= 0.9.10 niemiłosiernie trzeszczy gdy jednocześnie gra muzyka/odtwarzany jest film i włączone są dźwięki kliknięć przycisków itd. Niezależnie od konfiguracji modułu jądra mojej karty dźwiękowej czy sposobu miksowania, ilości czy długości „fragmentów” w PulseAudio;
• losowe problemy z usługami – pomimo iż włączone w 3 i 5 poziomie uruchamiania, przykładowo network a czasami nawet lirc i xdm (usługa włączająca menedżer logowania, dla GNOME – GDM) nie startują bez powodu, niejedna osoba włącznie ze mną oglądała różne logi i w nich nic nie ma, ba, nawet kazano mi skonfigurować połączenie sieciowe w panelu YaST, choć przy pierwszym uruchomieniu NetworkManager normalnie się odpalił (!);
• terminale wirtualne (nie daję głowę, że zwie się je wirtualnymi) tty2 do tty6 nie są uruchamiane, choć powinny a przy pierwszym uruchomieniu działały;
• próba używania Compiza może się zakończyć tragicznie, jeżeli włączy się repozytorium X11:Compiz zamiast X11:XGL – nigdzie w poradnikach nawet nie jest odnotowane, by używać wciąż X11:XGL ze względu na stabilność i brak problemów z uruchamianiem, a w panelu YaST oczywiście nie ma do wyboru X11:XGL, tylko X11:Compiz;
• podczas uruchamiania sesji użytkownika, X-y wywracają się, choć przy poprzednich dziesiątkach uruchomień tego nie robiły;
• sterowniki nVidii nieskonfigurowane w xorg.conf oraz niezmodyfikowany /usr/bin/compiz-manager (uruchamia się domyślnie bez --loose-binding albo --indirect-rendering) powodują same problemy: biały kolor zamiast cieni i wywrotki X-ów podczas startu sesji użytkownika.

Najgorsze nie jest to, że te problemy powodują wywrotki sesji, czy niemiłe doświadczenia podczas użytkowania. Najgorsze jest to, że jeśli zgłosi się z prośbą o pomoc, otrzyma się uwagę, że rzekomo coś się zepsuło, choć z 11.0 postępowało się tak samo, a ostateczna rada brzmi „przeinstaluj”. Nie będę już nawet wypominał, że wszystko to dzieję się nawet po reinstalacji… Aż wstyd przyznać, że do tego doszło, bym reinstalował Linuksa, ale skoro terminale tty2-tty6 nie były uruchomione, a usługa xdm nawet nie była wywoływana podczas uruchamiania, nie było innego wyboru. Nawet tryb failsafe zdał się na nic.

Nie wiem, co ja teraz zrobię. Nie chcę zgadywać przy każdym uruchomieniu jaki problem napotkam. Ja chcę tylko wygodnie używać komputera nie wkurzając się na ciągłę zwisy czy zżeranie moich zasobów przez systemowe bzdety. W swojej karierze miałem już do czynienia z Fedorą i Ubuntu i z tych dwóch lepiej pod względem normalnego użytkowania wypada Ubuntu.

Nie lubię zmieniać dystrybucji w której rozwój częściowo już jestem zaangażowany, ale chyba znów będę zmuszony to zrobić.

Dobrze czasem mieć jakiś problem i go rozwiązać ale nie nonstop i to co rano…

Lada chwila i ja zacznę pisać głupoty jak mister „niewierzący w Linuksa na biurkach, bo i Red Hat w to nie wierzy”.

Wiem, że niejedna osoba powie mi teraz „Get a Mac”. Moja odpowiedź brzmi „chętnie go przyjmę w prezencie” i nie będzie mnie obchodziło do kto o producencie czy o użytkownikach myśli. Będę miał ww. problemy z głowy.

Przykro mi, że muszę nowy rok zaczynać, niechcący idąc z prądem narzekania na Linuksa, bo naprawdę go lubię i nie chcę się go pozbywać, ale natłok problemów pomalutku mnie przytłacza. Szczególnie wtedy, kiedy nie mam czasu rozwiązywać problemów…

wszyscy coś podsumowują, ale ja nie podążę za tym trendem, bo to jest zbyt nudne.

życzeń zbyt długich ani obrazka nie będzie.

ot życzę Wam udanego roku .

Dobrze, nie będę w tym wpisie już więcej mówił enigmatycznie, skoro samym tytułem wypaplałem, o czym on będzie .

gedit na Windows

O tym, że GTK działa na Windows już wiemy. Radzi sobie dobrze. Jednak jeżeli chodziło o aplikację bardziej zależną od GNOME, mogło to być większym problemem, by ją skompilować, a co dopiero uruchomić na innej platformie.

Stety, albo niestety, udaje się programistom portowanie linuksowych aplikacji. Oby tylko przez nie nie zatrzymano rozwoju portowanych aplikacji, jakkolwiek flegmatycznie by się to nie działo w naturze…

gedit na OSX

Nie powinno być niespodzianką, że skoro na Windows coś linuksowego działa, to i na OSX zadziała. W końcu ichni port GTK ma się coraz lepiej – brak wymagania X11, lepsza integracja z systemem, całkiem dobry silnik GTK, rysujący natywnie wyglądający motyw.

Jedno mnie tylko martwi. Linuksowe aplikacje wyglądają na OSX lepiej niż w natywnym środowisku… Chyba Andrea Cimitan (i inni, zajmujący się interfejsami graficznymi) i Jakub Steiner (wraz z innymi twórcami ikon) to trochę za mało, by GNOME zachwycił wyglądem… Oby odświezony serwis GNOME Art w czymś pomógł.

Życzę miłego popołudnia i trochę rozrywki innej niż telewizja, w której i tak nic nie ma, niezależnie od pory roku i świąt ^^ .

Niektórzy z Was pewnie nie spodziewali się, że jeszcze napiszę o tym wydaniu openSUSE, zważając, że południe minęło już dawno :] .

Ale do rzeczy, pozwolę sobie napisać, co ważnego i mniej ważnego się zmieniło, nie owijając w bawełnę.Standardowo, jak w każdym nowym wydaniu, napotkamy liczne aktualizacje oprogramowania.

GNOME 2.24

Moim zdaniem, w GNOME 2.24 najważniejsze są karty w Nautilusie (kliknięcie kółkiem nie otwiera już nowego okna w przypadku przeglądarki, lecz otwiera kartę), obsługa motywów dźwięków i użycie libcanberra, dzięki czemu w PulseAudio zobaczymy suwak „dźwięki systemowe”. To prawda, funkcja znana z Windows Vista.

Banshee 1.4.1

Drugą, moim zdaniem, ważną nowością jest nowa wersja odtwarzacza Banshee.

Odtwarzacz potrafi już odtwarzać radia internetowe, aktualizować bibliotekę multimediów, zmieniać nazwy plików wedle znaczników, posiada ulepszony edytor znaczników. Został też delikatnie odpicowany widok „teraz odtwarzanych”. Tak, odbicie okładki znamy z OSX, wiem. Prócz tego, wprowadzono obsługę urządzenia HTC G1, z systemem Android na pokładzie.

YaST

Konfigurator ze stacji dawnej firmy SuSE GmbH znacznie lepiej integruje się teraz z GNOME, mówiąc bardzo krótko.

NetworkManager

Nowa wersja daemona i aplikacji do konfiguracji połączenia sieciowego, lepiej niż kiedykolwiek radzi sobie z telefonami komórkowymi i innymi urządzeniami służącymi do łączenia z Internetem.

Wiele monitorów

Jeżeli wierzyć ludziom, można podłączyć do laptopa monitor bez obawy o cokolwiek, dzięki jeszcze lepszej obsłudze RandR.

PST: Ciekawe jak z nVidią w tej kwestii.

Contrib

Repozytorium społeczności, Contrib, rozpoczyna swoją działalność. Oznacza to jeszcze większą otwartość. Obok budowy pakietów dystrybucji w 100% w oBS zamiast wewnętrznego systemu, jest to drugi krok w kierunku nadania społeczności większej roli i pozwolenia jej na większe zaangażowanie w rozwój projektu. W ten sposób ludzie zbliżą się nieco, w swoistej hierarchii, do pracowników firmy Novell, którzy mimo wszystko nadal odgrywają największą rolę.

GDM 2.24.x

Prócz samego środowiska GNOME, zaktualizowano też GDM, menedżer logowania tegoż projektu. Zadanie to mogło zostać wykonane już przed wydaniem openSUSE 11.0, jednak uznano, że należy poczekać aż menedżer po „rewolucji” troszkę „wydorośleje”.

Nigdzie nie mogłem znaleźć obrazka przedstawiającego jego wygląd w openSUSE 11.1, a że lenistwo mi nie pozwala, pozwalam sobie zostawić przy tej notce suchy tekst .

Michael Ventnor postanowił kilka dni temu zabrać się za raport, który zgłosiłem. Już widać efekty – pierwsze łatki. Co może wydać się smutne, jest to łatka, dzięki której dźwięki usłyszą tylko posiadacze biblioteki libcanberra, a co za tym idzie, chyba tylko użytkownicy GNOME. Cóż, Firefox w Qt ciągle „się robi”, ale nie wątpię, że i on zostanie odpowiednio uposażony .

Coby nikt nie zazdrościł Windowsowi zawczasu, i ja wstawię obrazek  .

zachęcam do jej wypełnienia zarówno obecnych, jak i byłych, czy być może przyszłych, użytkowników .

Z punktu widzenia niezwykłego użytkownika, wprowadzono znacznie ułatwienia, dzięki którym argument o niewygodnym (autorowi) odpowiadaniu na komentarze na blogach na platformie WordPress, odchodzi w zapomnienie.

 Przedstawię pokrótce wprowadzone zmiany.

• widgety na stronie głównej panelu;
• widgety na podstronach tworzenia wpisu/strony;
• przycisk "Nowy" w nagłówku panelu;
• możliwość zmniejszenia menu do ikon (menu rozwijalne);
• wyżej wspomniana możliwość odpowiadania na komentarze;
• możliwość pisania wpisów wprost ze strony głównej panelu;
• nowe ikony;
• delikatnie upiększony panel;
• zmiany wizualne w domyślnym edytorze WYSIWYG (TinyMCE).

Osobiście jestem bardzo zadowolony z nowej wersji i będę WordPress zachwalał, na pewno, z wersji na wersję .

A Ty, zaktualizowałeś już swojego WordPressa ? Jeśli nie, pobierz nową wersję i zrób to po raz ostatni. Tak, tak, nie rób tego więcej. WordPress 2.7 i nowszy zrobi to za Ciebie .

Zobacz, ile razy pobrano już najnowszą wersję WordPressa.

Otóż, pierwsza z nowości, to rzeczywiście nowość, natomiast druga, to już tylko przechwałka .

Tygodnik openSUSE

Niedziela – dzień jak co dzień, nie licząc braku seriali, ludzi szalejących na zewnątrz, czy dziwnych pobudek telefonicznych o 10 wykonywanych przez brata czy psiapsiółkę ^^ .

Jak to w zwykły dzień, szablonowo go zacząłem. Wstałem, zrobiłem śniadanie, włączyłem komputer, zabrałem się za pocztę, tvn24, blipy itd. i RSS.

Przechodzę więc już do sedna. Tygodniowe artykuły, zawierające nowości dot. projektu openSUSE, dostępne są od teraz także po polsku.

Oczywiście, nie byłbym sobą, gdybym nie znalazł czegoś do poprawienia.

Zastanawiałem się, czy nie podjąć się tłumaczenia tej serii artykułów, ale jak widać ktoś mnie ubiegł. Ale to dobrze – odpowiedzialność nie spadnie na mnie .

Pracoholik

Widziałem już wiele programów do przerywania pracy – np. Workrave, jednak to Workaholic mnie naprawdę urzekł. Cudnie wygląda i ładnie dźwięczy .

Z tym programem wiąże się też inna ciekawostka. Jest to pierwszy program, który spaczkowałem używając tzw. "webowego" klienta oBS tylko do sprawdzenia statusu. Całą resztę załatwiłem w terminalu. Było szybciej i przyjemniej, bo najpierw budowałem na swoim komputerze, a dopiero potem posyłałem pliki na serwer.

Zainstaluj workaholic home:liviopl

W związku z tym, pierwsze artykuły o zmianach, pozwalam sobie nazwać przebłyskami .

Przygotowania do SUSE Studio?

Ponownie, wydaje się, że moja teza jest prawdziwa. openSUSE przygotowuje się pomalutku do otwarcia SUSE Studio.

Po pierwsze zmieniło licencję z umowy EULA na tekst niemal czysto informacyjny, na wzór projektu Fedora. Ma to za zadanie zwiększyć elastyczność dystrybucji a pośrednio – gamę zastosowań.

Ale to nie wszystko. Zadeklarowano, że openSUSE będzie zawierać od najbliższego wydania tylko otwarte oprogramowanie. Jest to, zdaje się, kontynuacja tego, co zaczęto wraz z 10.1 czy 10.2, czyli zastępowanie zamkniętego oprogramowania otwartym, a następnie kompletna eliminacja go z oficjalnych obrazów płyt czy serwerów lustrzanych. Nie daję głowy, ale wydaje mi się, że to oznacza śmierć repozytorium NON-OSS (Adobe Reader, Flash Player i inne produkty).

Nie lubię się powtarzać i nie lubię być za bardzo stronniczy, ale patrząc na sposoby modyfikacji Fedory i openSUSE do własnych potrzeb, Fedora wciąż wypada gorzej bo do tego celu wymagany jest Revisor, który to pobiera repozytoria na dysk, a nie serwis internetowy, zajmujący się tym online.

Zastanawia mnie jedna kwestia. Zamknięty firmware. Firmy Ralink czy Broadcom do swoich kart sieciowych na Linuksie wymagają firmware. Ubuntu, a nawet nieco ortodoksyjna Fedora zawierają je w domyślnych obrazach płyt (dzięki spełnieniu warunków postawionych przez wydawców), a openSUSE nie. Cóż to ma znaczyć? Czy projekt openSUSE nie znadinterpretuje przypadkiem nowych zasad postępowania i nie usunie tej odrobinki, która obecnie jest dostępna na LiveCD/DVD? Mam nadzieję, że nie, chociaż… Widać, że SUSE Studio nadchodzi a to wieszczy, że bez większej zabawy przygotuję sobie osobistą płytę z systemem i nie będę się musiał martwić .

Moja mała dygresja…

Wiem, że to głupie i niefajne, ale tak bardzo coś mi się spodobało, że nie mogę omieszkać podzielić się tym ^^ .

Bambusowy laptop. Czyż nie ładny? Czyż nie fajny? Dwanaście cali to mało i pewnie b. niska rozdzielczość ekranu jest tam dostępna, ale czy nie jest to kierunek w jakim przenośne komputery mogłyby iść? Ładnie wygląda to to, z pewnością jest przyjemne w dotyku a i nieszkodliwe. I z rozkładem na części pierwsze pewnie łatwiej .

Gdyby ktoś chciałby mi sprawić prezent, to tak wyglądający komputer jest dla mnie idealny. Tylko może kapeńkę większy (15 lub więcej cali jest ok) .

Otóż, gdy moje życie towarzyskie zaczyna nabierać rumieńców, a ja dochodzę do przekonania, że życie naprawdę jest piękne, a moje nieskryte zachcianki spełniają się, dzieje się coś, o czym nawet nie myślałem, by się stało.

Obsługa awatarów w Gadu-Gadu w Pidginie

Jeżeli nie znadinterpretowałem komentarza do raportu błędu w Pidginie, Pidgin 2.5.3 będzie obsługiwał awatary w Gadu-Gadu. O ile dobrze pamiętam, powinien już dawno, o czym było głośno, ale lepiej późno niż wcale .

Znając życie, nie każdemu chciało się będzie otwierać stronę. Wkleję więc zrzut ekranu .

Chyba zaraz pobiorę Pidgina z MTN i sprawdzę sam :] .